Όταν ξεκίνησα να κάνω blogging ήταν καθαρά από μία εσωτερική ανάγκη έκφρασης ίσως και απαλλαγής από τις άπειρες σκέψεις που τριγυρνούσαν στο μυαλό μου. Ήταν η εύκολη λύση να μοιραστώ όσα σκέφτομαι με την υπέροχη (?) ελευθερία που σου δίνει η ανωνυμία του διαδικτύου.
Στην πορεία ωστόσο ανακάλυψα πως το blogging δεν έμεινε μόνο στην προσωπική έκφραση, αλλά εξελίχθηκε σε ανταλλαγή απόψεων, σε εποικοδομητικές διαδικτυακές συζητήσεις, σε ανεύρεση έμπνευσης και στην ανάγνωση υπέροχων διηγημάτων και ποιημάτων άξιων δημοσίευσης. Επίσης η blogging εμπειρία με οδήγησε και στη λυτρωτική διαπίστωση ότι ΝΑΙ δεν είμαι μόνη με αυτές τις σκέψεις, είμαστε πολλοί! Τόσο καθησυχαστικό αυτό...Ωσόσο, λίγο καιρό αργότερα συζητώντας μ' έναν πολύ καλό μου φίλο για το νέο μου blog βίωσα την πλήρη απογοήτευση. Ψευδαίσθηση το αποκάλεσε εκείνος και με προσγείωσε απότομα στη δική του διάσταση υποστηρίζοντας πως τo blogging δεν αποτελεί ουσιαστική επικοινωνία, πως αυτή η ανταλλαγή απόψεων είναι εντελώς υποκριτική, πως αν καθόμασταν όλοι μας σ' ένα τραπέζι να φάμε μαζί, κατά πάσα πιθανότητα στο πρώτο μισάωρο θα φεύγαμε όλοι ξενερωμένοι και έχοντας απομυθοποιήσει οποιαδήποτε άποψη και εικόνα είχαμε πλάσει στο μυαλό μας ο ένας για τον άλλον καταλήγοντας πως το blogging δεν είναι τίποτα παραπάνω από την απόδειξη της τεράστιας μοναξιάς που υπάρχει σήμερα. Ολοκλήρωσε την άρτια επιχειρηματολογία του με το συλλογισμό πως αν ετίθετο πραγματικό θέμα επικοινωνίας απόψεων γιατί να μην πάρεις ένα φίλο να πάτε μια βόλτα και να εκφράσεις όλες τις σκέψεις και τις απόψεις σε έναν άνθρωπο που θα τον έχεις μπροστά σου ζωντανό ακροατή και όχι μέσω ενός άψυχου μηχανήματος, μιλώντας με αγνώστους;;;
Δεν μπορώ να κρύψω το γεγονός πως αισθάνθηκα πολύ άσχημα εκείνη τη στιγμή, αισθάνθηκα κατά ένα τρόπο σαν το κοριτσάκι που το έχουν κοροϊδέψει και λειτουργεί ψευδαισθησιακά σ' ένα κόσμο ανύπαρκτο. Πως τόσο καιρό νομίζω πως επικοινωνώ τις ιδέες μου ενώ την ουσία κοροϊδεύω τον εαυτό μου και τη μοναξιά μου (?).
Ωστόσο, στη δεύτερη και πιο ψύχραιμη ανάγνωση του συμβάντος συνήλθα! Θυμήθηκα πως η μοναξιά αποτελούσε πάντα για μένα μια ανάγκη, ήταν πάντα κάποιες ώρες της ημέρας που ήθελα να κάνω παρέα με τον εαυτό μου, αποτελούσε για μένα κομμάτι του ζωτικού μου χώρου. Στη συνέχεια φαντασιώθηκα τη σκηνή του να είμαστε όλοι οι εδώ bloggers σ΄ένα όμορφο ταβερνείο κοντά στη θάλασσα απογευματάκι και να μιλάμε όλοι μαζί δυνατά, να συμφωνούμε, να διαφωνούμε, να γελάμε, να μεθάμε και μόνο άρνηση δε μου έφερε...μάλλον που μου θύμιζε κάτι πολυπολιτισμικό, σαν group εκδρομής, σαν διακοπές camping...Βέβαια αν είχα την επιλογή να δω από κοντά τους bloggers μου δε ξέρω αν θα το επέλεγα όχι τόσο από το φόβο της απομυθοποίησης όσο από την ανάγκη της διατήρησης του φανταστικου, όπως όταν έχεις διαβάσει ένα βιβλίο που σου άρεσε πολύ και δε θες να δεις τη ταινία γιατί μπορεί οι πρωταγωνιστές της ταινίας να είναι τόσο διαφορετικοί από αυτούς που φαντάστηκες όταν το πρωτοδιάβασες...
Όσο για την άποψη της μεγάλης μοναξιάς που επικρατεί σήμερα, εγώ το βλέπω από μια εντελώς διαφορετική όψη...σε όλο αυτό δε λαμβάνω την αίσθηση της μεγάλης μοναξιάς αλλά την αίσθηση της μεγάλης ανάγκης για επικοινωνία, της ανάγκης για συσσωμάτωση, για οραματισμό και ανταλλαγή απόψεων...Κι έτσι γεννήθηκε αυτή εδώ η ανάρτηση μήπως και κάνει τον κακόπιστο φίλο μου να ανακαλύψει μια άλλη οπτική διαβάζοντας την.
Τελικά δεν ξέρω να απαντήσω με σαφήνεια στην ερώτηση Why are we blogging? αλλά ξέρω πως...
