Συγνώμη για την απουσία μου, φταίει το σύστημα...Θα σας εξηγήσω ευθύς αμέσως! Πέρασα πολλά αυτό το διάστημα ένα μεγάλο σεισμό, οικονομική κρίση, είμαι στα όρια της χρεωκοπίας και πριν προλάβω να συνέλθω να και η γρίπη, όχι η απλή η άλλη η καλή, αυτή λέει που είναι coctail από 322 γρίπες μαζί και μετά φοβάσαι να φας χοιρινό αλλά και κοτόπουλο και λες να γίνεις vegeterian αλλά θα πρέπει να τα παίρνεις βιολογικά τα φρούτα και τα λαχανικά γιατί έχουνε λέει φυτοφάρμακα που προκαλούν καρκίνο, αλλά που χρήματα για βιολογικά έχουμε κρίση, προτείνω απεργία πείνας και το νερό με μέτρο γιατί ο πλανήτης διψάει, άντε θα χάσουμε και κανένα κιλό για το καλοκαίρι μ' αυτά και μ' εκείνα...Δεν καταλάβατε ε; Έχει και παρακάτω...
Να εγώ πάντα είχα μια ιδιαίτερη αντιπάθεια στις ταινίες τρόμου. Μου άρεσαν οι κοινωνικές, οι κομεντί, οι περιπέτειες, τα αστυνομικά αλλά οι ταινίες τρόμου ήταν πέρα από την αντοχή μου, πολύ αίμα ρε παιδί μου, φόβος και αγωνία και μόλις τελειώσει η ταινία πας για ντους και νομίζεις ότι θα έρθει ο δολοφόνος με το μαχαίρι πίσω από την κουρτίνα! Άπαπα δεν είμαστε για τέτοια γι αυτό και τις έκοψα τις ταινίες τρόμου. Κι εκεί που ησύχασα να το! Ειδήσεις του τρόμου, ναι του τρόμου χειρότερες και από το Saw, το Ring και το Ψυχώ. Είναι λέει και για ανηλίκους δεν έχουν πολύ αίμα και το πρόσωπο του κακού είναι συνήθως καλυμμένο ή σκυφτό εκτός αν είναι πολιτικός, οι πολιτικοί βλέπετε πάνε πάντα με το κεφάλι ψηλά, και την ταινία την αφηγείται συνήθως μία γοητευτική, σικ κυρία με Bulgari κολιέ που δεν έχει καθόλου τρομαγμένο ύφος οπότε σε καθησυχάζει, σχεδόν ούτε που καταλαβαίνεις ότι μέσα σε μία ώρα έχεις δει 15 πτώματα, έχεις αισθανθεί πως είναι να είσαι εγκλωβισμένος κάτω από συντρίμμια του φονικού σεισμού στην Ιταλία, να νιώθεις πως κινδυνεύεις να σε πυροβολήσει ένα οργισμένο παιδί ανεξαρτήτως φύλου και ηλικίας πρωί πρωί που πας στη δουλειά, να έχεις χάσει κάθε ελπίδα πως θα αποκτήσεις ποτέ εκείνο το σπιτάκι με τον κήπο που ονειρευόσουν για να παίζουν τα παιδιά με το σκύλο σου γιατί είμαστε εν μέσω οικονομικής κρίσης , μα τι λέω εδώ έρχεται και γρίπη φονική κι έχεις κι αυτό το συναχάκι που νόμιζες πως είναι αλλεργικό αλλά είναι σίγουρα; Ξέρω, ξέρω καλέ μου δημοσιογράφε θέλεις να με ενημερώσεις αλλά για πες μου εγώ γιατί αντί να νιώθω ήσυχη και ενημερωμένη, τρέμω και φοβάμαι; Φοβάμαι τόσο που δεν προλαβαίνω να σκεφτώ τίποτα άλλο, μέχρι να πενθήσω τους αδικοχαμένους από το σεισμό, ήδη έχω κάτι άλλο για το οποίο πρέπει να λυπηθώ, να για εκείνο τα παιδάκι που το αποκεφάλισε λέει ο παππούς του ή για τη γιαγιά που τη ξυλοκόπησαν άγρια για να της πάρουν τη σύνταξη, βέβαια μέσα σ' όλα αυτά μας ανακοίνωσαν προχτές και στη δουλειά πως δεν θα πάρουμε αυξήσεις, έχει λέει μεγάλη κρίση η αγορά, πρέπει να προσέχουμε για να έχουμε μην απολυθεί και κανένας συνάδελφος. Αλλά δε λυπήθηκα καθόλου ίσα ίσα που χάρηκα κιόλας που σκίζομαι στη δουλειά από το πρωί ως το βράδυ και περιμένω να πραγματοποιήσω τα όνειρα μου αλλά δεν παίρνω ούτε τη νόμιμη αύξηση, βέβαια χάρηκα "εδώ άλλοι δεν έχουν καν δουλειά κι εσύ παραπονιέσαι;" μου είπε η μαμά μου και μόλις είδε ότι σκοτείνιασε το πρόσωπο μου με αποτελείωσε "τι να κάνεις, μπορείς να τ΄αλλάξεις; φταίει το σύστημα"...σκέφτηκα κι εγώ μετά τις ειδήσεις των 8 κι ένιωσα προς στιγμήν καλύτερα...μετά πάλι φοβήθηκα...
Ακούστε και το άλλο, για ένα χρόνο έζησα σ' ένα πανέμορφο νησί κι επειδή έμενα πολύ κοντά στη θάλασσα η κεραία της τηλεόρασης δεν έπιανε καλά, αποφάσισα λοιπόν να μη βλέπω τηλεόραση, ειδήσεις yok. Φανταστείτε, έναν ολόκληρο χρόνο χωρίς τηλεόραση πρέπει να έχασα πολλά ε; Kι όμως εκείνη τη χρονιά έζησα στο επίκεντρο το μεγάλο σεισμό του 2006 στα Κύθηρα κι ένα πολύ επικίνδυνο τροχαίο ατύχημα επικίνδυνο για τη ζωή μου κι όμως δεν φοβήθηκα τόσο, κι οι άνθρωποι ήταν πραγματικά εκεί να σου πουν μια γλυκιά κουβέντα, όχι να σε συμπονούν βλέποντας ειδήσεις καθισμένοι στον καναπέ, τρώγοντας σουβλάκια κι αναφωνώντας "τι κρίμα"...Το ερώτημα τώρα γιατί γύρισα; Έρχεται το καλό: για την καριέρα μου!!!
Καταλήγω πως θα συμφωνήσω με τη μανούλα που έχει πάντα δίκιο: φταίει το σύστημα! Αυτό το σύστημα άλλοτε μου έρχεται να πάρω μια βαριοπούλα να ψάξω να το βρώ και να το διαλύσω και άλλοτε το λυπάμαι που σηκώνει στην πλάτη του όλα τα λάθη των ανθρώπων..μα για όλα φταίει το καημένο το σύστημα; Κι εσύ καλέ μου δημοσιογράφε που θέλεις να με κρατάς φοβισμένη, τι φταις κι εσύ, εσύ σπούδασες με το όνειρο να γράφεις για τα δημόσια που να 'ξερες ότι θα γράφεις μόνο για δημόσια αίσχη και θα γίνεις φερέφωνο μετοχικών συμφερόντων;
Ετσι που χρόνος για blog και βλακείες δεν υπάρχει έμπνευση μόνο φόβος. Ο φόβος φυλάει τα έρμα που έλεγε και η αγαπημένη η γιαγιά μου. Μην ξεχνάτε αύριο στις ειδήσεις των 8!
