Τετάρτη, 21 Ιουλίου 2010

Για ένα παλιό μου φίλο..ας πούμε..

..Μία και είκοσι, ζέστη αφόρητη, ακούω τα τζιτζίκια, ο σκύλος κοιμάται στο πάτωμα και ροχαλίζει, εγώ αυπνία, μόλις τελείωσε ένα μπουκάλι κρασί που έπινα με μια καλή φίλη και αποφασίζω να τακτοποιήσω την ανακύκλωση..έχουν μαζευτεί πολλές εφημερίδες και κακή συνήθεια μου να κρατάω τα ένθετα, μέσα στις ατέλειωτες σελίδες κάτι γνωστό ..αφιέρωμα στο νέο σου "εγχείρημα" και η ανακύκλωση μάλλον θα μείνει ατακτοποίητη απόψε..

Οι λογικοί άνθρωποι λένε οτι ο χρόνος που περνάς με τους ανθρώπους σε δένει μαζί τους, όπως επίσης ότι ο χρόνος που περνάει μακριά απο εκείνους σε κάνει να τους ξεχνάς..στη δική μου περίπτωση, στα 28 μου χρόνια τίποτα από αυτά δεν έχει αποδειχτεί πραγματικό..έχω δεθεί άρρηκτα με ανθρώπους που έχω συναντήσει για λίγες ώρες και δεν τους ξαναείδα έκτοτε αλλά " they touched my inner smile ", έχω ξεχάσει ανθρώπους σε δευτερόλεπτα που εξακολουθώ να τους έχω στο χώρο μου γιατί ήταν δυσάρεστα "θορυβώδεις" για το κλειστό μου "σύστημα"..

Αν με ρώταγες πριν από 3 χρόνια θα έλεγα ότι δεν έχει περάσει ούτε μία μέρα χωρίς να σε σκεφτώ, τα τελευταία χρόνια το 'κοψα και αποφάσισα να σε σκέφτομαι για ένα δευτερόλεπτο μέρα παρά μέρα, όπως τις κακές συνήθειες στις οποίες επανέρχεσαι αλλά "αραιά" για να μη σε χαλάσουν. Αλλωστε τα συναισθήματα και οι σκέψεις ανήκουν σ' εκείνον που στα προκάλεσε, είναι άδικο νε μην τα μάθει ποτέ.. Ζεσταίνομαι και μεταφέρομαι με το laptop στη βεράντα, τα γεράνια μου έχουν γεμίσει χρώματα, αγαπώ τα γεράνια και ειδικά εκείνα που φυτρώνουν κάτω από μαξιλάρια..Κατεβάζω το σκύλο για τσίσα και παίρνω και την ανακύκλωση.Το ένθετο το κράτησα. Καληνύχτα.. ας πούμε