Τα φώτα που ανάβουν

Η χειρότερη ώρα της μέρας για μένα ήταν πάντα εκείνο το μικρό διάστημα μετά τη δύση του ήλιου και μέχρι το βαθύ σκοτάδι. Η ώρα της μελαγχολίας κι ενός αισθήματος κενού. Είναι η ώρα που το ηλιοβασίλεμα έχει πια τελειώσει και δεν είναι ούτε μέρα, ούτε νύχτα είναι σούρουπο και αυτό το σούρουπο πάντα το είχα για κακό γιατί είναι μετάβαση κι εγώ πάντα απεχθανόμουν τα μεταβατικά στάδια. Τα μεταβατικά στάδια είναι κάπου στη μέση ούτε μέρα ούτε νύχτα,ούτε γλυκό ούτε πικρό, ούτε μίσος ούτε αγάπη ενώ εμένα μ΄αρέσουν τα άκρα είτε το ένα είτε το άλλο, αλλά πάντα άκρα.
Ωστόσο σ' αυτό το μικρό κενό χρόνο ένα πράγμα μπορεί να με κάνει αυτόματα να χαμογελάσω...τα φώτα που ανάβουν...όχι όποια κι όποια φώτα αλλά τα φώτα του δρόμου..Είναι που οδηγώ γυρνώντας από τη δουλειά παραδομένη στη μελαγχολία αυτού του κενού χρόνου και ξαφνικά ως εκ θαύματος σε στιγμή απρόσμενη ανάβουν τα φώτα! Την πρώτη φορά ανεπαίσθητα φωτίζουν και λίγα δευτερόλεπτα μετά ανάβουν για τα καλά και ανάβουν όλα μαζί στη σειρά της μεγάλης λεωφόρου σαν ορχήστρα κονσέρτου απόλυτα συγχρονισμένη σαν να είναι για ένα μόνο λεπτό ξανά Χριστούγεννα και σε μια στιγμή η μελαγχολία εξαφανίζεται! Γιατί τώρα ξέρω είναι νύχτα, με προσδιόρισαν τα φώτα, τα φώτα που ανάβουν...

"Πραγματικά, μέσα στο Σκοτάδι βρίσκει κανείς το Φως, ώστε, όταν είμαστε λυπημένοι, το Φως είναι πιο κοντά μας..." Meister Echart (1260-1327)