Προσπαθώ εδώ και πολλά χρόνια να επικοινωνήσω με το υποσυνειδητό μου, είχα διαβάσει ότι σε κάνει καλύτερο άνθρωπο, οδηγείσαι στην αυτογνωσία, έχω κάνει χρόνια yoga, πολλά sessions διαλογισμού ανεπιτυχή δυστυχώς γιατί είμαι αρκετά νευρική για να διαλογιστώ.
Μετά από όλα αυτά ξέρω ένα πράγμα, πως τα όνειρα είναι ένας καλός δρόμος προς το υποσυνείδητο. Εχω την τύχη να θυμάμαι τα όνειρα μου, του ύπνου γιατί αυτά του ξύπνιου τα ξεχνάω συχνα. Ξέρω πως αυτά τα όνειρα σε κάνουν να καταλαβαίνεις πολλά που αγνοείς, έχεις ξεχάσει, δεν θέλεις να παραδεχτείς, δεν ανέλυσες. Γιατί τα όνειρα είναι τόσο αγνά όσο τα παιδιά κ τα ζώα, δεν επηρεάζονται από σκέψεις, συμπλέγματα, εγωισμούς και λοιπά πολύτιμα χαρακτηριστικά που αποκτάς σαν ενήλικας, είναι βιώματα, εικόνες κ συναισθήματα. Εκεί είσαι άπραγος αποφασίζει άλλος για το σενάριο, ο άλλος σου εαυτός, ο αληθινός, ο καλός ή ο κακός και σου μιλάει για τους φόβους σου και τους πόθους σου.
Και ένα όνειρο είναι αρκετό για να σε κάνει να καταλάβεις πόσο σημαντικοί είναι κάποιο άνθρωποι για τη ζωή σου, είτε είναι μέσα σ' αυτή είτε όχι, με ή χωρίς προφανή λόγο, με τα πολλά ή τα λίγα που μοιραστήκατε, τα αληθινά και τα ψεύτικα, τα παιχνίδια ενηλίκων, αμοιβαία ή μονόπλευρα. Μένει μόνο μια οικεία εικόνα ενός ανθρώπου με μούσια και ανακατεμένα μαλλιά, που χορεύει χαρούμενα και μυρίζει όμορφα. Αρκεί για να το καταλάβεις από εκείνο το πλάκωμα με το οποίο ξυπνάς από εφιάλτη μέχρι να περάσουν 5 δευτερόλεπτα, να σηκωθείς, να ανοίξεις το παράθυρο και να σκεφτείς ανακουφισμένη"Ηταν μόνο ένα κακό όνειρο".
