Υπάρχει πάντα μια λεπτή διάφανη γραμμή. Πάντα και παντού. Λέω για εκείνη τη γραμμή που είναι τόσο λεπτή που όταν τα πόδια σου σκοντάψουν πάνω της με την ορμή του εγωιστικού ενστίκτου δεν την αισθάνεσαι καν, είναι τόσο διάφανη που τα μάτια δεν την εντοπίζουν και ο μόνος τρόπος να καταλάβεις ότι την πέρασες είναι η άσχημη μυρωδιά από το αφιλόξενο δωμάτιο στο οποίο άθελα μόλις μπήκες. Είναι η λεπτή, διάφανη γραμμή του καθενός, το προσωπικό του όριο. Που δυστυχώς είτε το αντιλαμβάνεσαι αμέσως μετά είτε αρκετή ώρα αφού το περάσεις, στη πόρτα ή στο βάθος του δωματίου δεν έχει σημασία, το πέρασες. Έγινε το ανεξήγητο κλικ που το ρολόι χαλάει και μετράει αντίστροφα με κατεύθυνση το φυσικό τέλος. Το τέλος έρωτα, το τέλος θαυμασμού, το τέλος υπομονής, το τέλος ανοχής, το τέλος προσδοκιών, το τέλος εποχών.
Κάποια στιγμή αρχίζει να γίνεται συνωστισμός σε αυτό το δύσοσμο και αφιλόξενο δωμάτιο. Μεγαλώνουμε και αυτό το δωμάτιο που άλλοτε το τρωγε η μούχλα και η ερημιά, αρχίζει να φιλοξενεί φίλους που δεν ήταν, έρωτες που ήταν αλλά δεν έγιναν, προσδοκίες που ήταν αλλά δεν τα κατάφεραν και τον τελευταίο καιρό καλως τους και τους γνωστούς- αγνώστους πολιτικούς. Γνωστοί- άγνωστοι που καταφέρνουν να ορίζουν τη μοίρα σου. Πότε άλλοτε μεταπολιτευτικά η πολιτική επηρέασε τόσο βαθιά και καθημερινά τους ανθρώπους, ώστε να νιώθουν ότι ξεπεράστηκε το όριο, ότι θίγονται προσωπικά; Μάλλον αυτό είναι το λάθος, δεν επηρέαζε. Πρωταγωνιστές της ζωής μας σε τηλεπαράθυρα και εξώφυλλα εφημερίδων που τους κοιτούσαμε αλλά δεν τους βλέπαμε, δεν έιχαμε μπει στον κόπο να ερευνήσουμε την πορεία τους. Ναι αυτό ήταν το λάθος, τους αφήσαμε ανενόχλητους να δρουν, να κατακλέβουν, να παρανομούν και εμείς γλυκά ζαλισμένοι χαλαρώναμε φουσκωμένοι από επίπλαστη ασφάλεια σε καταφανή αδράνεια. Τώρα; Τώρα είναι εμφανές ότι περάσαν τη λεπτή διάφανη γραμμή, το προσωπικό όριο και ως δια μαγείας το όριο δεν είναι πια προσωπικό είναι αρκετά συνολικό, και τώρα που βρώμισε ξυπνάμε. Αλλά κάτι μου λέει πως δεν ξυπνάμε εντελώς. Θέλει λίγο ακόμα παγωμένο νερό στο πρόσωπο μάλλον.
Δεν γράφω επίλογο. Δεν τον ξέρω ακόμα.
