Όραση
Βλέπω τον ήλιο και πάντα αισθάνομαι καλύτερα, τα χέρια των ανθρώπων και παρατηρώ τις λεπτομέρειες, ενίοτε και τα χέρια πάνω μου και παρατηρώ τα συναισθήματα, συνθήματα στους τοίχους και προσπαθώ να τα απομνημονεύσω, μπροστά και πίσω για να ξέρω που βρίσκομαι, μέσα από τον καθρέφτη του αυτοκινήτου, ωραία κείμενα και τα ζηλεύω, βλέμματα που παγώνουν το δικό μου, τα ακρυλικά χρώματα μπερδεμένα πάνω στη παλέτα, τα σύννεφα και κάνω σχήματα ενίοτε και το φεγγάρι ανάμεσα στις πολυκατοικίες.
Όσφρηση
Μυρίζω το γαλλικό καφέ την ώρα που μπαίνω στο γραφείο, τους ανθρώπους, όλα τα φαγητά πριν τα δοκιμάσω, μου αρκεί τόσο που μπορεί και να μην τα δοκιμάσω, το καμμένο ξύλο στο τζάκι, λεμόνι που ξύνω με το νύχι μου όταν ζαλίζομαι στα ταξίδια, το σπίτι μου κάθε φορά που μπαίνω, τα φρεσκοπλυμένα ρούχα, ένα καλό κόκκινο κρασί, τα λουλούδια της γειτονιάς μου τον Απρίλιο όταν βγάζω το σκύλο βόλτα, το τριαντάφυλλο που μου αφήνει ο καλός μου συνάδελφος πάνω στο γραφείο μέρα παρα μέρα, τις αποξηραμένες λεβάντες που μαζεύω και βάζω στις ντουλάπες, τα καινούρια βιβλία και ένα συγκεκριμένο άρωμα.
Γεύση
Γεύομαι φράουλες με κονιάκ και ζάχαρη, πρωινό τις κυριακές το μεσημέρι, την καροτόσουπα της μαμάς, ένα καλό τυρί, λεμόνια σε όλες τους τις μορφές, θαλασσινό νερό στα μακροβούτια, γαριδομακαρονάδα στη Χύτρα στα Κύθηρα κάθε φορά με τους ίδιους καλούς φίλους, αχινούς στην παραλία της Δάφνης, τα δάκρυα μου γιατί είναι αλμυρά και μου αρέσουν, εσπρέσσο με μία σταγόνα γάλα, coctail με τζίντζερ στο think+ από το Γιώργο, φιλί, φιλί, φιλί, σφηνάκι μαστίχα με λαιμ και φρεσκοτριμμένο πιπέρι.
Αφή
Αγγίζω συχνά τους ανθρώπους γιατί έτσι αισθάνομαι πιο κοντά τους, τα καυτά βότσαλα στην παραλία, ψηλαφιστά πρόσωπα μάτια και βλεφαρίδες, τα παλιά έπιπλα, τις πέτρες σε όλους τους αρχαιολογικούς χώρους που πηγαίνω, το σκύλο μου, τις σελίδες των βιβλίων, απαλά την πλάτη όποιου ανθρώπου θέλω να ξυπνήσω ακριβώς όπως μου έκανε ο πατέρας μου, συχνά το πρόσωπο μου, τα λουλούδια για να δω αν είναι αληθινά, τα υφάσματα των ρούχων πριν τα δοκιμάσω, τα μαλλιά μου όταν έχω αμηχανία και τη μύτη μου όταν λέω ψέμματα.
Ακοή
Ακούω τα πουλιά έξω από την κρεβατοκάμαρα που κελαηδάνε κάθε φορά που βρέχει, τη βροχή όταν κοιμάμαι, το σκύλο μου όταν ροχαλίζει, τα κλειδιά στην πόρτα, βήματα στο διάδρομο και μαντεύω ποιος έρχεται, πάντα πέφτω μέσα, την καφετιέρα την κυριακή το πρωί, τις βροντές και τις φοβάμαι, όμορφες μουσικές και τις συνδυάζω με ανθρώπους και στιγμές, τους ήχους του σπιτιού, την ησυχία στην εκκλησία, το χειροκρότημα του κοινού στο θέατρο και συγκινούμαι, τα κύματα όταν κοιμάμαι βράδυ καλοκαίρι στο νησί, όμορφα λόγια, το "In a manner of speaking" των Nouvelle Vague στο repeat στο αυτοκινητο όταν γυρνάω από τη δουλειά, το "Leaving Paris" του Craig Armstrong όταν είμαι λυπημένη, το "Unchain my heart" του Joe Cocker όταν είμαι ερωτευμένη, τα ξύλα που σκάνε στο τζάκι, τον παγο που σπάει στο ποτήρι με το ουίσκι, τις κουβέντες των διπλανών στα μπαρ και φαντάζομαι τις ζωές τους, το όνομα μου όπως προφέρεται στο στόμα των άλλων, τη σιωπή και μερικές στιγμές όπως αυτή την απολαμβάνω.
