Περί σκέψεων...

Όλες οι αισθήσεις μου

2012-01-24T01:10:00.009+02:00

Όραση

Βλέπω τον ήλιο και πάντα αισθάνομαι καλύτερα, τα χέρια των ανθρώπων και παρατηρώ τις λεπτομέρειες, ενίοτε και τα χέρια πάνω μου και παρατηρώ τα συναισθήματα, συνθήματα στους τοίχους και προσπαθώ να τα απομνημονεύσω, μπροστά και πίσω για να ξέρω που βρίσκομαι, μέσα από τον καθρέφτη του αυτοκινήτου, ωραία κείμενα και τα ζηλεύω, βλέμματα που παγώνουν το δικό μου, τα ακρυλικά χρώματα μπερδεμένα πάνω στη παλέτα, τα σύννεφα και κάνω σχήματα ενίοτε και το φεγγάρι ανάμεσα στις πολυκατοικίες.

Όσφρηση

Μυρίζω το γαλλικό καφέ την ώρα που μπαίνω στο γραφείο, τους ανθρώπους, όλα τα φαγητά πριν τα δοκιμάσω, μου αρκεί τόσο που μπορεί και να μην τα δοκιμάσω, το καμμένο ξύλο στο τζάκι, λεμόνι που ξύνω με το νύχι μου όταν ζαλίζομαι στα ταξίδια, το σπίτι μου κάθε φορά που μπαίνω, τα φρεσκοπλυμένα ρούχα, ένα καλό κόκκινο κρασί, τα λουλούδια της γειτονιάς μου τον Απρίλιο όταν βγάζω το σκύλο βόλτα, το τριαντάφυλλο που μου αφήνει ο καλός μου συνάδελφος πάνω στο γραφείο μέρα παρα μέρα, τις αποξηραμένες λεβάντες που μαζεύω και βάζω στις ντουλάπες, τα καινούρια βιβλία και ένα συγκεκριμένο άρωμα.

Γεύση

Γεύομαι φράουλες με κονιάκ και ζάχαρη, πρωινό τις κυριακές το μεσημέρι, την καροτόσουπα της μαμάς, ένα καλό τυρί, λεμόνια σε όλες τους τις μορφές, θαλασσινό νερό στα μακροβούτια, γαριδομακαρονάδα στη Χύτρα στα Κύθηρα κάθε φορά με τους ίδιους καλούς φίλους, αχινούς στην παραλία της Δάφνης, τα δάκρυα μου γιατί είναι αλμυρά και μου αρέσουν, εσπρέσσο με μία σταγόνα γάλα, coctail με τζίντζερ στο think+ από το Γιώργο, φιλί, φιλί, φιλί, σφηνάκι μαστίχα με λαιμ και φρεσκοτριμμένο πιπέρι.

Αφή

Αγγίζω συχνά τους ανθρώπους γιατί έτσι αισθάνομαι πιο κοντά τους, τα καυτά βότσαλα στην παραλία, ψηλαφιστά πρόσωπα μάτια και βλεφαρίδες, τα παλιά έπιπλα, τις πέτρες σε όλους τους αρχαιολογικούς χώρους που πηγαίνω, το σκύλο μου, τις σελίδες των βιβλίων, απαλά την πλάτη όποιου ανθρώπου θέλω να ξυπνήσω ακριβώς όπως μου έκανε ο πατέρας μου, συχνά το πρόσωπο μου, τα λουλούδια για να δω αν είναι αληθινά, τα υφάσματα των ρούχων πριν τα δοκιμάσω, τα μαλλιά μου όταν έχω αμηχανία και τη μύτη μου όταν λέω ψέμματα.

Ακοή

Ακούω τα πουλιά έξω από την κρεβατοκάμαρα που κελαηδάνε κάθε φορά που βρέχει, τη βροχή όταν κοιμάμαι, το σκύλο μου όταν ροχαλίζει, τα κλειδιά στην πόρτα, βήματα στο διάδρομο και μαντεύω ποιος έρχεται, πάντα πέφτω μέσα, την καφετιέρα την κυριακή το πρωί, τις βροντές και τις φοβάμαι, όμορφες μουσικές και τις συνδυάζω με ανθρώπους και στιγμές, τους ήχους του σπιτιού, την ησυχία στην εκκλησία, το χειροκρότημα του κοινού στο θέατρο και συγκινούμαι, τα κύματα όταν κοιμάμαι βράδυ καλοκαίρι στο νησί, όμορφα λόγια, το "In a manner of speaking" των Nouvelle Vague στο repeat στο αυτοκινητο όταν γυρνάω από τη δουλειά, το "Leaving Paris" του Craig Armstrong όταν είμαι λυπημένη, το "Unchain my heart" του Joe Cocker όταν είμαι ερωτευμένη, τα ξύλα που σκάνε στο τζάκι, τον παγο που σπάει στο ποτήρι με το ουίσκι, τις κουβέντες των διπλανών στα μπαρ και φαντάζομαι τις ζωές τους, το όνομα μου όπως προφέρεται στο στόμα των άλλων, τη σιωπή και μερικές στιγμές όπως αυτή την απολαμβάνω.

New years (classic) (re) solutions

2012-01-11T22:46:00.010+02:00

Το 2011 άφησε ένα μούδιασμα, μια πίκρα, λίγο φόβο και λίγη απαισιοδοξία. Εγώ βέβαια είμαι φύσει απαισιόδοξη αλλά επειδη όπως έχει πει και η Κική Δημουλά "η ελπίδα είναι προνόμιο των απαισιόδοξων γιατί αλλιώς δεν θα είχαν τα κότσια να είναι απαισιόδοξοι" σε αυτή την ανάρτηση μαζεύονται οι σκέψεις και οι ελπίδες για τη νέα χρονιά. Λίγες σκέψεις κάπως αισιόδοξες για όσα θέλω να αλλάξω, ν' αρχίσω ή να συνεχίσω εγώ ή εσύ ή εμείς. Σε ποιο πρόσωπο να γράψω είναι ο προβληματισμός μου, στο α' ενικό είναι πολύ εγωκεντρικό, στο β' ενικό είναι πολύ επιτακτικό, στο α πληθυντικό; Εμείς δηλαδή, ναι εμείς. Ας ξεκινήσω από αυτό λοιπόν, τη νέα χρονιά:

-Να είμαστε λιγότερο εγώ κι εσύ και περισσότερο εμείς. Ναι η παρέα χρειάζεται στις δύσκολες εποχές. Είμαστε πολλοί αλλά είμαστε σκόρπιοι που λέει και η mama.

-Να επανεξετάσουμε τις μονάδες μέτρησης της χαράς και της ευτυχίας. Απορρίπτονται οι μονάδες μέτρησης ευρώ, τετραγωνικά, κυβικά και συνίστανται οι λέξεις έρωτας, φίλοι, αγάπη, όνειρα.

-Να χορεύουμε λίγο περισσότερο, είναι βαρετά τα μπαρ με όρθιους ατσαλάκωτους και αμίλητους ανθρώπους.

-Να ακούμε περισσότερη μουσική, Music can take us anywhere!

- Να μη φοβόμαστε να πούμε "φοβάμαι", "δεν ξέρω πως να το κάνω αυτό", "έκανα λάθος", "συγνώμη" κανείς δεν είναι τέλειος και άλλωστε πόσο ενδιαφέρον θα ήταν να ζεις παρέα με τέλεια φρικιά;

-Να σεβόμαστε κάθε ύπαρξη πάνω σε αυτόν τον πλανήτη, είμαστε φιλοξενούμενοι και περαστικοί ας μείνει κάτι και για τους επόμενους.

-Να μη ξεχνάμε τους ανθρώπους μας, τους φίλους, τους γονείς, τους παππουδες, μια ευχή, λίγη κουβέντα αυτοί είναι η μεγαλύτερη μας περιουσία.

-Να μη θεωρούμε την υγεία δεδομένη. Τις τελευταίες μέρες του 2011 τις πέρασα εντελώς ξαφνικά σε νοσοκομείο δίπλα σε έναν από τους πιο αγαπημένους ανθρώπους μου στη γή. Θυμήθηκα ξανά πως τίποτα δεν είναι δεδομένο. Θυμήθηκα πως κάποτε που είχα πάθει ένα σοβαρό τροχαίο και στο νοσοκομείο με ενημέρωσαν πως πιθανώς να κινδυνέυει η ζωή μου από εσωτερική αιμορραγία, δε φώναξα, ούτε έκλαψα, γύρισα και κοίταξα στο παράθυρο και είπα μέσα μου "αν μου δοθεί η ευκαιρία να ξαναβγώ και να κοιτάξω αυτόν τον όμορφο ήλιο που έχει σήμερα, δε θα ξαναζητήσω τίποτα για να είμαι ευτυχισμένη". Φυσικά τον ήλιο τον ξανακοίταξα, αλλά φυσικά ξαναζήτησα περισσότερα για να είμαι ευτυχισμένη. Οι ανθρωποι ξεχνάμε εύκολα.

-Να μη ξεχνάμε λοιπόν, στιγμές, στόχους, εικόνες, ανθρώπους. Τα πράγματα συνέβησαν γιατί τα θυμόμαστε. Οφείλουμε να τα θυμόμαστε.

-Να αντισταθούμε στην κακία και το κουτσομπολιό, είναι τοξικά και τα δύο.

-Να αγκαλιαζόμαστε, να φιλιόμαστε, να μυριζόμαστε..this is happiness

-Να δεχτούμε πως υπάρχουν άνθρωποι που δεν θέλουν να είμαστε μέρος της ζωής τους πιά. Να τους αφήσουμε ήσυχους, όχι από εγωισμό, από σεβασμό, επειδή κάποτε τους αγαπήσαμε.

-Να μην κάνουμε συνέχεια κριτική στους άλλους. Η ηθική είναι έννοια αμφιβόλου σημασίας. Δεν την αναγνωρίζω, ξέρω μόνο το καλό και το κακό. Α! και την αγάπη. Ενας μεγάλος, έμπειρος άνθρωπος μου είπε κάποια στιγμή "μη βασανίζεσαι κοριτσάκι μου αν είναι ηθικό ή ανήθικο, δεν υπάρχει ηθική όταν μιλάμε για ψυχές ανθρώπων".

-Να τραγουδάμε περισσότερο και δυνατά. "Καλύτερα παράφωνος παρά βουβός και άφωνος".

-Να λέμε περισσότερο "ευχαριστώ" και "παρακαλώ" η ευγένεια είναι το πιο φτηνό εισιτήριο για τoν καλό εαυτό των ανθρώπων.

-Να κάνουμε περισσότερες ποδηλατάδες (και το λέω εγώ που μου έκλεψαν 2 ποδήλατα αντίκες και πολύ αγαπημένα) ή περιπάτους ή βόλτες με το αυτοκίνητο αργά στην πόλη με μουσική, like good old times..

-Να τρώμε αργά, να πίνουμε συνειδητά, να οδηγούμε προσεκτικά, να κάνουμε έρωτα παθιασμένα, να μιλάμε ήρεμα, να κοιμόμαστε αρκετά, να ονειρευόμαστε πολύ.

-Να ακούμε το σώμα μας. Κάποτε που είχα κάποιο πρόβλημα υγείας χωρίς να εντοπίζεται κάτι παθολογικό ένας πολύ καλός γιατρός μου είχε πει. "Να ακούς το σώμα σου γιατί σου μιλάει. Το στομάχι μας πονάει όταν κάτι δεν μπορούμε να χωνέψουμε, ο αυχένας πονάει γιατί κάποιος μας έκατσε στο σβέρκο, το κεφάλι πονάει γιατί δεν αντέχει μια σκέψη. Οσο δεν το ακούς θα σου μιλήσει με όλους τους τρόπους μέχρι να ακούσεις." Είχε δίκιο.

- Να δίνουμε δεύτερες ευκαιρίες,και τρίτες..στις τέταρτες, πέμπτες χαλάει το πράγμα όμως προσοχή.

-Να π α ρ α τ η ρ ο ύ μ ε ήχους, εικόνες, ανθρώπους, βλέματα, δάχτυλα, λαιμούς, χαμόγελα, φεγγάρια, λουλούδια, χρώματα εργα τέχνης παντού γύρω μας.

Τέλος και αυτό είναι για μένα (όχι πως τα άλλα δεν ήταν)

-Να χαλαρώσουμε. Ναι δε ζούμε στη καλύτερη εποχή, αλλά ζούμε και αυτό αρκεί.

Καλή χρονιά

Δεκέμβριος

2011-12-30T20:16:00.000+02:00

No limits to love baby

Νοέμβριος

2011-11-30T22:24:00.004+02:00

A moment of truth. Do you love hating me or do you hate loving me?

Λεπτή διάφανη γραμμή

2011-11-11T01:20:00.002+02:00

Υπάρχει πάντα μια λεπτή διάφανη γραμμή. Πάντα και παντού. Λέω για εκείνη τη γραμμή που είναι τόσο λεπτή που όταν τα πόδια σου σκοντάψουν πάνω της με την ορμή του εγωιστικού ενστίκτου δεν την αισθάνεσαι καν, είναι τόσο διάφανη που τα μάτια δεν την εντοπίζουν και ο μόνος τρόπος να καταλάβεις ότι την πέρασες είναι η άσχημη μυρωδιά από το αφιλόξενο δωμάτιο στο οποίο άθελα μόλις μπήκες. Είναι η λεπτή, διάφανη γραμμή του καθενός, το προσωπικό του όριο. Που δυστυχώς είτε το αντιλαμβάνεσαι αμέσως μετά είτε αρκετή ώρα αφού το περάσεις, στη πόρτα ή στο βάθος του δωματίου δεν έχει σημασία, το πέρασες. Έγινε το ανεξήγητο κλικ που το ρολόι χαλάει και μετράει αντίστροφα με κατεύθυνση το φυσικό τέλος. Το τέλος έρωτα, το τέλος θαυμασμού, το τέλος υπομονής, το τέλος ανοχής, το τέλος προσδοκιών, το τέλος εποχών.

Κάποια στιγμή αρχίζει να γίνεται συνωστισμός σε αυτό το δύσοσμο και αφιλόξενο δωμάτιο. Μεγαλώνουμε και αυτό το δωμάτιο που άλλοτε το τρωγε η μούχλα και η ερημιά, αρχίζει να φιλοξενεί φίλους που δεν ήταν, έρωτες που ήταν αλλά δεν έγιναν, προσδοκίες που ήταν αλλά δεν τα κατάφεραν και τον τελευταίο καιρό καλως τους και τους γνωστούς- αγνώστους πολιτικούς. Γνωστοί- άγνωστοι που καταφέρνουν να ορίζουν τη μοίρα σου. Πότε άλλοτε μεταπολιτευτικά η πολιτική επηρέασε τόσο βαθιά και καθημερινά τους ανθρώπους, ώστε να νιώθουν ότι ξεπεράστηκε το όριο, ότι θίγονται προσωπικά; Μάλλον αυτό είναι το λάθος, δεν επηρέαζε. Πρωταγωνιστές της ζωής μας σε τηλεπαράθυρα και εξώφυλλα εφημερίδων που τους κοιτούσαμε αλλά δεν τους βλέπαμε, δεν έιχαμε μπει στον κόπο να ερευνήσουμε την πορεία τους. Ναι αυτό ήταν το λάθος, τους αφήσαμε ανενόχλητους να δρουν, να κατακλέβουν, να παρανομούν και εμείς γλυκά ζαλισμένοι χαλαρώναμε φουσκωμένοι από επίπλαστη ασφάλεια σε καταφανή αδράνεια. Τώρα; Τώρα είναι εμφανές ότι περάσαν τη λεπτή διάφανη γραμμή, το προσωπικό όριο και ως δια μαγείας το όριο δεν είναι πια προσωπικό είναι αρκετά συνολικό, και τώρα που βρώμισε ξυπνάμε. Αλλά κάτι μου λέει πως δεν ξυπνάμε εντελώς. Θέλει λίγο ακόμα παγωμένο νερό στο πρόσωπο μάλλον.

Δεν γράφω επίλογο. Δεν τον ξέρω ακόμα.

Δημ(ι)οψήφισμα

2011-11-01T18:55:00.006+02:00

Μια εβδομάδα πριν, μια ωραία βραδιά με φίλους καταλήγει στην αναμενόμενη φορτισμένη πολιτική συζήτηση. Φταίμε, φταίνε, φταίτε, εμείς, εσείς, οι άλλοι, και τα συναφή. Πετάγομαι κι εγώ, πυροσβεστική και λέω η βρωμόστομη «Ας είμαστε ειλικρινείς, όλοι είμαστε δυσαρεστημένοι και αμήχανοι με όλα αυτά που συμβαίνουν αλλά το χειρότερο που μπορώ να φανταστώ αυτή τη στιγμή θα ήταν ένα δημοψήφισμα. Ειλικρινά δεν ξέρω τι θα ψήφιζα, ξέρετε εσείς;». Και να πεις ότι έτρωγα σκατά, χοιρινό με δαμάσκηνα στη Κάππαρη έτρωγα και ούτε που πίστευα ότι τα λόγια μου θα επαληθεύονταν μια εβδομάδα μετά.

Αναρωτιέμαι ποια είναι η φύση της απόφασης αυτής του πρωθυπουργού. Είναι μία πράξη ετεροχρονισμένου σεβασμού «Ωραία σας δίνω αγαπητοί μου φίλοι το δικαίωμα της επιλογής. Επιλέξτε αν θέλετε να βγείτε από κάπου που κανείς δεν σας ρώτησε αν θέλατε να μπείτε», μια πράξη εκδίκησης «Τι άλλο θέλετε να κάνω; Μου άσπρισαν τα μαλλιά! Αποφασίστε εσείς που είστε μάγκες και μετά κάντε τουμπεκί» ή μια πράξη απόγνωσης «Τι άλλο θέλετε να κάνω; (σκέτο και δραματικό)».

Το μόνο σίγουρο είναι πως η επιλογή αυτή είναι άκαιρη και παρακινδυνευμένη. Δεν διαφυλάττει τη σταθερότητα και δεν εμπνέει ψυχραιμία. Και από τη ψυχραιμία εξαρτώνται όλα αυτά τα οποία μας διαλαλούσαν περί ανάπτυξης. Από τη ψυχραιμία εξαρτώνται οι αγορές, οι δείκτες, οι επενδύσεις η βιωσιμότητα όλων ακόμα και η βιωσιμότητα του φούρνου της γωνίας. Τώρα τι ζητάμε να μας πει ο φούρναρης; Ναι ή όχι; Δημοψήφισμα δεν θα προλάβει να γίνει αλλά το κακό έγινε. Από εδώ και πέρα το χάος. Δελτία ειδήσεων με παρουσιάσεις, προσομοιώσεις και σενάρια, εκλογές, μνημόνιο, χρεωκοπία, δραχμή, δείπνα με πολιτικές αναλύσεις και εφιαλτικές προβλέψεις, μεταμεσονύκτια ουίσκι με χαμηλό φως στο σαλόνι (όπως στις ταινίες) μέχρι να καταλήξουμε στο «ναι» ή στο «όχι», στο πράσινο, στο μπλέ ή στο τρικολόρε.

Και ναι επειδή χειρότερα γίνεται και αυτό είναι το μόνο σίγουρο, ελπίζω η δική μας επόμενη πράξη να μην είναι ούτε πράξη εκδίκησης, ούτε πράξη απόγνωσης αλλά πράξη μελετημένης και συνειδητής επιλογής μετά από πολύ διάβασμα και ψύχραιμη σκέψη. Παίζουμε με τα χαρτιά που έχουν από καιρό μοιραστεί, τουλάχιστον ας σκεφτούμε καλά ποιό θα ρίξουμε.
Άντε και καλή μας τύχη

Οκτώβρης

2011-10-30T17:45:00.002+02:00

Όποτε σε ακούω τραβάω την περόνη μέσα μου. Έλα να κάνουμε βόλτα στο κέντρο. Στο οποιοδήποτε κέντρο. Μια οποιαδήποτε βόλτα. Κράτα με σα να κρατάς την αρχή του κόσμου.

Γκέμμα

2011-10-09T14:06:00.005+03:00

Δέκα μυριάδες ορισμούς μπορείς να δώσεις στον έρωτα. Και οι ποιητές όλοι, από τον Όμηρο ως τον Καβάφη, δουλεύοντας ετούτο το μεταλλείο της άνοιξης, μας δείχνουν κάθε φορά κι απο μια του όψη. Ο καθένας με τον τρόπο του.

Έρωτας είναι η τεχνη του να φεύγεις.

Να φεύγεις αλλα πώς να φεύγεις! Το πραγμα θέλει μεγάλη προσοχή!

Γιατι ο ορισμος είναι τορπίλη που την παίζει στα χέρια του μικρό παιδί.Την παίζει στα χέρια του και δεν ξέρει τι είναι.

Ερωτας είναι η τέχνη του να φεύγεις έτσι, που η σφαγή που θα νιώθεις να είναι πιο σφαγερή από τη σφαγή που νιώθει ο σύντροφος που αφήνεις. Αν εκείνος πονάει τρείς, εσύ να πονέσεις εννιά.
Εδώ σε θέλω καβουρα, που λενε, να περπατάς στα κάρβουνα. Χορεψες ποτέ σου το χορό του αναστενάρη, χωρίς να εισαι αναστενάρης;

Ο έρωτας είναι γνώση. Ο έρωτας είναι ευγένεια και αρχοντιά.

Είναι το μειδίαμα της σπατάλης ενός φρόνιμου Άσωτου, Πως η φύση ορίζει το αρσενικό να γίνεται ατέλειωτη προσφορά και θεία στέρηση για το θηλυκό.

Το θηλυκό να κυνηγάει τις τύψεις του. Στον έρωτα όλα γίνονται για το θηλυκό. Η μάχη και η σφαγή του έρωτα έχει το νόημα να πεθάνεις το θηλυκό, και να το αναστήσεις μέσα στα λαμπρά ερείπια των ημερών σου.

Στη σωστή ερωτική ομιλία, το θηλυκό δίνει το ύφος της σάρκας και το αρσενικό τη σύνεση της δύναμης. Μιλώ για τα καράτια κοντά στα εικοσιτέσσερα. Για στήσιμο πολύ μεταξωτό. Και το μετάξι μόνο ζωικό παρακαλώ.

Το πρώτο λοιπόν είναι πως όταν το θηλυκό είναι θηλυκό, την ευθύνη για να γίνει και να μείνει ως το τέλος σωστή η ερωτική σμίξη την έχει ο άντρας.

Πάντα όταν φεύγει η γυναίκα, θα φταίει ο άντρας. Να το γράψετε να μείνει στον αστικό κώδικα.

Δ. Λιαντίνης, "Γκέμμα"

Οι σχέσεις μαγειρεύονται

2011-10-05T18:30:00.003+03:00

Είναι ωραίο να συναντάς παλιούς καλούς φίλους μετά από καιρό. Το μόνο πρόβλημα είναι ότι έχεις χάσει πολλά επεισόδια.

- Λοιπόν πρέπει να αναπληρώσουμε κενό τριών ετών λέω στον Δ. περίεργη. Ο Δ. φίλος καλός, Manager αναδιοργάνωσης ή κάτι τέτοιο εντυπωσιακό, με καρδιά hippie και gentleman από τους λίγους. Λέγε τι κάνει η Κ.; τον ρωτάω
- Χωρίσαμε, μου απαντάει ήρεμος
- Όχι ρε γμτ, μένατε μαζί, αγαπιόσασταν.. γιατί τι συνέβη; Γιατί χωρίσατε; ρωτάω επιφυλακτικά η ανυποψίαστη νεαρά.
- Για τη τσιπούρα, μου απαντάει ανέκφραστα.
Κόκαλο εγώ.
- Έλα κόφτη πλάκα και λέγε τι έγινε. Το ξέρω ότι το φιλαράκι μου ο Δ. είναι λίγο τζαζ αλλά όχι τόσο για να την κάνει για μια τσιπούρα..
- Αλήθεια, μου λέει σοβαρός, για τη τσιπούρα..Θα σου εξηγήσω ευθύς αμέσως. Ξέρεις, μου λέει, ότι εγώ είμαι δεινός ψαροφάγος. Θέλω να τρώω το ψαράκι μου ρε παιδί μου, μ αρέσουν σχεδόν όλα τα ψάρια.Αν γινόταν θα έτρωγα κάθε μέρα ψάρι.
- Ωραία και;
- H K. Το σιχαίνεται το ψάρι!
- Ε καλά και είναι αυτό αιτία χωρισμού; τον κοιτάω με καχυποψία, έτοιμη για κριτική.
- Δεν τελείωσα.. περίμενε μου γνέφει με το χέρι.
- Άντε να δω που το πας
- Η Κ. που λες επειδή μ’ αγαπούσε αποφάσισε να κάνει μια υποχώρηση. Καθώς το μόνο ψάρι που μπορούσε να ανεχτεί να φάει ήταν η τσιπούρα, είπαμε λοιπόν κάθε Σάββατο να τρώμε τσιπούρα. Να τρώω κι εγώ το ψαράκι μου, να μην καταπιέζεται κι εκείνη. Ε! μόνο μία φορά την εβδομάδα ψάρι το πάλευε, αρκεί να ήταν μόνο τσιπούρα. Και έτσι περνούσαν τα χρόνια, σταθερά κάθε Σάββατο τσιπούρα.
- Ναι και που είναι το πρόβλημα;
- Το πρόβλημα είναι ότι κατά βάθος κάθε Σάββατο τσιπούρα την άκουσα! Δεν άντεχα να στερούμαι για την Κ. όλα τα απίστευτα νόστιμα ψάρια που μπορούσα να φάω και όταν δάγκωνα την τσιπούρα φαντασιωνόμουν σαργούς, φαγκριά και κωλοχτύπες, από την άλλη εκείνη δάγκωνε το ψάρι και με κοίταγε με το σιωπηλό βλέμμα «Για σένα το κάνω μλκα. Ποια; Εγώ! που με κυνήγαγε η γιαγιά μου με τη σαρδέλα στο πιρούνι και έκανα απεργία πείνας μια βδομάδα προκειμένου να φάω ψάρι, για σένα υποχωρώ, να το ξέρεις»..Από αγάπη. Από αγάπη κάναμε ο ένας θυσία για τον άλλον αλλά στο τέλος σηκωνόμασταν και οι δύο από το τραπέζι δυστυχισμένοι.
- Κατάλαβες;
- Κατάλαβα λέω αποσβολωμένη.

- Κι εγώ! Πετάγεται η φίλη μου η Μ. με μάτια που γυαλίζουν. Η φίλη μου η Μ. ηθοποιός που ονειρευόταν να γίνει κηπουρός, μοιάζει με ξωτικό από αυτά που μιλάνε με χαμηλά ντεσιμπέλ, μαγευτική φωνή και αξιοζήλευτη ηρεμία αλλά ξαφνικά σου καρφώνουν ατάκες to be remembered.
- Τι κι εσύ; ταράζομαι.
- Κι εγώ με τον Γ. μετά από τόσα χρόνια χωρίσαμε για τα θαλασσινά!
- Καλά με δουλεύετε σήμερα; τι λες; τη ρωτάω ταραγμένη! Πότε; Πως; Γιατί;
- Αυτό που ακούς! Θυμάσαι που ο Γ. είχε αλλεργία στα θαλασσινά, ενώ εγώ τα λάτρευα αλλά λόγω της καταραμένης αλλεργίας ποτέ δεν τα μαγειρεύαμε σπίτι;
- Ναι πως δεν θυμάμαι.
- Θυμάσαι που μια φορά δοκίμασε ο Γ. σε ένα ουζερί ένα κομμάτι χταποδάκι και δεν έπαθε τίποτα και ξεθάρρεψε ότι τάχα μου την ξεπέρασε τη αλλεργία;
- Α! ναι! Και την άλλη μέρα ήρθε σπίτι με γαρίδες για να φτιάξετε ριζότο! Τι γλυκός..
- Α γειά σου! Θυμάσαι τι ακολούθησε;
- Μμμ ναι, συνοφρυώνομαι. Το ριζότο έγινε πεντανόστιμο και στις 5 μπουκιές ο Γ. τουμπάνιασε σαν zeppelin!αλλεργικό σοκ!
- Ακριβώς! Από τις πιο τρομακτικές στιγμές μου, να μην ξέρω τι να κάνω, να προσπαθώ να βρω ταξί να τον πάω στο νοσοκομείο και να μη βρίσκω, να τον βλέπω σχεδόν να πεθαίνει μπροστά μου ανήμπορη να τον βοηθήσω! Κι εκεί ξαφνικά που είχα απελπιστεί, γυρνάει στο πλάι, κάνει εμετό και μου λέει “I’ M BACK!”. Ε μετά δεν θυμάμαι, μόλις είδα ότι είναι καλά, λιποθύμησα. Αυτά.
- Δεν καταλαβαίνω..
- Τι δεν καταλαβαίνεις; Είναι απλό, ξέραμε από την αρχή ότι κάτι δεν κολλάει, στην αρχή δε μας πείραζε, προς στιγμήν νομίσαμε ότι θα άλλαζε, τελικά δεν άλλαξε, ο Γ. χάθηκε σε όλο αυτό, εγώ προσπαθούσα να τον επαναφέρω και όταν πια επανήλθε δριμύτερος, εγώ κατέρρευσα.
- Κατάλαβες;
- Κατάλαβα λέω αποσβολωμένη.

Και όντως είχα καταλάβει πολύ καλά, τα πράγματα είναι τόσο απλά, όσο ένα πιάτο φαί. Πάντως για καλό και για κακό, αύριο θα μαγειρέψω κρέας, σκέφτομαι…κοκκινιστό που αρέσει σε όλους.

Το Γάλα

2011-09-29T19:19:00.003+03:00

Πεινάς για να μάθεις

πεινάς για να μεγαλώσεις,

πεινάς για να γνωρίσεις,
πεινάς για να πετάξεις...
Μπορεί σήμερα
εγώ να είμαι το βυζί
που σου δίνει το γάλα,
που καταλαγιάζει την πείνα σου...
Είναι καταπληκτικό
που σήμερα αναζητάς αυτό το βυζί.
Μην ξεχνάς όμως:
δεν είναι το βυζί

που σε τρέφει
Είναι το Γάλα.

Χόρχε Μπουκάι, "Να σου πω μία ιστορία"

Σεπτέμβρης

2011-09-10T14:03:00.001+03:00

Α(γανακτισμένη)μήχανη

2011-06-30T19:35:00.011+03:00

Μνημόνιο, μεσοπρόθεσμο, εφαρμοστικός, δακρυγόνα, αναρχία, θυμός, αγανάκτηση..αγανακτισμένοι. Το κίνημα των Αγανακτισμένων είναι πολύχρωμο, α-κομματικό αλλά όχι α- πολιτικό, κάθε ηλικίας, οικονομικής τάξης, ποικίλλο και αυθόρμητο, λένε. Κι εγώ το πιστεύω αυτό που λένε, όπως πίστευα πάντα μέχρι σήμερα ότι μου λέγανε.

Ανήκω βλέπεις στη γενιά των 30 και η γενιά μου μοιάζει λίγο μπερδεμένη. Για τη γενιά μου λένε ότι είναι βολεμένη, κατηγορείται ότι δεν έχει ήρωες, έχει διαβάσει για τις επαναστάσεις αλλά δεν έχει κάνει ποτέ επανάσταση. Η γενιά μου λένε ότι είναι λίγο πλαδαρή και λίγο fit, λίγο gourmet, λίγο vegeterian, λίγο δειλή, λίγο θρασύς, λίγο κακομαθημένη, λίγο συμπλεγματική, λίγο κουλτουριάρα και λίγο μπουζουκόβια, λίγο ψαγμένη και λίγο εναλλακτική, λίγο asexual και λίγο ερωτιάρα, λίγο ταξιδεμένη και λίγο βαριεστημένη αλλά όλα απο λίγο. Τώρα τελευταία είναι και λίγο αγανακτισμένη.

Μόνο που εγώ προσωπικά έχω λίγο πρόβλημα με τη λέξη αυτή. Ας δούμε τον επίσημο ορισμό της λέξης αυτής: Αγανάκτηση= μεγάλη δυσαρέσκεια, οργή, παραφορά, και ειδικά το συναίσθημα που νιώθει κάποιος που πιστεύει ότι έχει αδικηθεί με κάποιον τρόπο. Και συμπεραίνω ότι Αγανακτισμένος ειναι ο καθ' όλα σωστός, που αισθάνεται πως έχει αδικηθεί και δεν φέρει καμία ευθύνη για την αδικία που υφίσταται.

Σε ρωτώ λοιπόν αγαπητέ αγανακτισμένε ειλικρινά, με το χέρι στην καρδιά "δεν έχεις καμία ευθύνη γι' αυτό που συμβαίνει;". Όχι, όχι μη βιάζεσαι να απαντήσεις, σκέψου πρώτα, σκέψου έστω και λίγο. Πήγαινε πίσω το χρόνο. Στην ερώτηση "με ή χωρίς απόδειξη" δεν απάντησες ποτέ "χωρίς"; Στο γιατρό σου δε ζήτησες ποτέ εικονική συνταγή για να αποζημιωθείς από την ασφαλιστική σου; Στο στρατό δεν έβαλες μέσο να είσαι λίγο πιο κοντά να τρως κι ένα πιάτο φαγητό από τη μανούλα; Στις εκλογές ψήφιζες πάντα κατά συνείδηση ή μήπως έπρεπε να στηρίξεις κι εκείνη την οικογενειακή γνωριμία που ξεκαθάρισε την υπόθεση με το χωραφάκι στο χωριό; Στην παραλία τα μάζευες πάντα τα αναψυκτικά σου και τα αποτσίγαρα πριν φύγεις;

Θα μου πεις τώρα "τι σχέση έχουν μωρή τρελλή τα δικά μου τα αποτσίγαρα με την κατάντια της χώρας μου, αφού άλλοι τα φάγανε!" Κι όμως έχει σχέση αγαπητέ μου, έχει, γιατί το σύστημα είσαι εσύ, εσύ το φτιάχνεις κι εσύ το χαλάς, εσύ το στηρίζεις με τις κρυμμένες αποδείξεις, τα βύσματα και τα αυθαίρετα, εσύ βρέθηκες τόσες φορές μπροστά στην κάλπη κι είχες δικαίωμα επιλογής ξανά και ξανά κι επέλεγες ξανά και ξανά και ιδού το δημιούργημα σου! Θα μου πεις πάλι εσύ (που ψιλιάζομαι ότι έχεις αρχίσει να με αντιπαθείς) "Μα μου το παίζεις έξυπνη; Δεν είχα άλλη επιλογή, μιά ζωή ανάμεσα στους ίδιους και τους ίδιους πρέπει να διαλέγω!". Ναι έχεις ένα δίκιο, αλλά αν δεν είχες, αν δεν είχαμε άλλη επιλογή έπρεπε να φτιάξεις, να διεκδικήσεις, να γίνεις η άλλη επιλογή. Οπως λέει και ο Γκάντι "be the change you want to see in the world". Είσαι απολύτως σίγουρος ότι προσπάθησες όπως έπρεπε;

Οχι δεν σε κατηγορώ, κάνω αυτοκριτική σε β' ενικό και πριν πάω μπροστά στη βουλή να φωνάξω "Ψεύτες" πρέπει να το πω και μία στο καθρέφτη στο μπάνιο πριν κατέβω πλατεία και μία στο γείτονα που θα συναντήσω στην είσοδο της πολυκατοικίας γιατί είμαστε όλοι συνένοχοι σε αυτό. Όλοι. Άλλοι λιγότερο, άλλοι περισσότερο αλλά όλοι. Και ο καθένας θα βρει το δικό του τρόπο να αυτοτιμωρηθεί και να αλλάξει, να αυτοβελτιωθεί και έχει δικαίωμα να εκφραστεί με το δικό του τρόπο.

Στην ιστορική ανάλυση υπάρχει ένας διαχωρισμός του ήρωα- ύψους και του ήρωα- βάθους. Για να γίνει πιο κατανοητό ήρωας- ύψους υπήρξε ο Μανώλης Γλέζος, ο Σολωμός Σολωμού, ο σημερινός αγανακτισμένος που βγαίνει μπροστά στα ΜΑΤ χωρίς φόβο και φεύγει με σπασμένο κεφάλι και κομμένη αναπνοή από τα δακρυγόνα, είναι αυτός ο αυθόρμητος αγωνιστής που επιλέγει να ρισκάρει μία συγκεκριμένη στιγμή χωρίς δεύτερη σκέψη και που πιθανόν αν το σκεφτόταν παραπάνω να μην ρίσκαρε. Αυτό βέβαια δε μειώνει διόλου τον ηρωισμό του και την αυτοθυσία του, κάπως έτσι γράφεται στην ιστορία.
Ο ήρωας- βάθους ειναι ο άλλος, αυτός που συνήθως είναι ανώνυμος, ο συνειδητοποιημένος, αυτός που έχει σκεφτεί πολύ καλά και έχει πλήρη συναίσθηση της πράξης του καθώς και της συνέπειας αυτής. Είναι αντιστάρ και αφανής. Γι' αυτό και δεν υπάρχουν επώνυμα πρόσωπα στην ιστορία για να παραπέμψω. Στσ σημερινή Ελλάδα είναι ο αδικημένος συνταξιούχος που παραμένει αξιοπρεπής, ο άνεργος οικογενειάρχης που έχει ένα βουνό απλήρωτους λογαριασμούς αλλά όταν τον κοιτάνε τα παιδιά του χαμογελάει σα να είναι όλα καλά, είναι η "λίγο απ' όλα γενιά των 30" που ενώ έχουν κάνει τα πάντα για να πειστεί ότι δεν έχει προοπτική, παρόν, μέλλον ούτε εναλλακτικές, συνεχίζει να δουλεύει, να ερωτεύεται, να ονειρεύεται, να εξελίσσεται, να αυτολογοκρίνεται, να περπατάει μπροστά σε κυλιόμενες που πάνε προς τα πίσω.Εγώ τι είμαι; μμμ..Δεν ξέρω μάλλον δεν είμαι αγανακτισμένη, είμαι λίγο ένοχη, λίγο αμήχανη και λίγο αντιστάρ.

*Ως παράδειγμα του "ήρωα-βάθους" στο μάθημα της ιστορικής ανάλυσης χρησιμοποιείται το διήγημα του Σωτήρη Πατατζή "Ich 4". Αναφέρεται στην κατοχική Ελλάδα όταν σε στρατόπεδο συγκέντρωσης, μπροστά στο εκτελεστικό απόσπασμα που φωνάζει τυχαία νούμερα προς εκτέλεση (οι άνθρωποι τότε είχαν νούμερα, όχι ονόματα) στο άκουσμα του αριθμού "4" ο αριθμός "7" πετάγεται μπροστά και φωνάζει "Ich4!(μτφ.Εγώ είμαι το τέσσερα!)" και εκτελείται συνειδητά για να σώσει το νούμερο 4, που τον περίμενε έξω από το στρατόπεδο γυναίκα και παιδιά.

Ο κύκλος της ζωής

2011-06-06T12:36:00.013+03:00

Κανονικά είχα γράψει ένα κείμενο για τους αγανακτισμένους, την πολιτική κατάσταση, το αβέβαιο μέλλον και το δανεισμένο παρόν. Ο μικρόκοσμος μου αυτή τη φορά κέρδισε προτεραιότητα.

Ο θάνατος για τη δική μου ζωή μέχρι ώρας έχει ταυτιστεί με ένα τηλεφώνημα. Χτυπάει το τηλέφωνο ένα κανονικό απόγευμα και σε ένα λεπτό ο εγκέφαλος σου καταγράφει μια πληροφορία που είναι εύκολο να ακούσεις αλλά τρομερά δύσκολο να συνειδητοποιήσεις. Ενας άνθρωπος δικός σου, καλός φίλος που πριν από δύο ώρες κάνατε πλάκα, χαμογελούσε, έπινε τον καφέ του δεν υπάρχει πια. Δ ε ν υ π ά ρ χ ει. Κι εσύ τον χαιρέτησες όπως κάθε μέρα, δεν είπες τίποτα ιδιαίτερο, τίποτα σημαντικό, ήταν απόλυτα δεδομένο ότι θα τον δεις άυριο. Αλλά δεν ήταν δεδομένο, ποτέ δεν είναι, έτσι απλά νομίζουμε, έτσι ζούμε την κάθε μέρα, θεωρώντας πολλά πράγματα δεδομένα, είναι η συνήθεια μας ή ο μηχανισμός της επιβίωσης μας.

Παράδοξο πως και η ζωή έχει ταυτιστεί με ένα τηλεφώνημα. Την ίδια ακριβώς μέρα που ένας άνθρωπος δικός σου φεύγει, χτυπάει το τηλέφωνο και σε ένα λεπτό ο εγκέφαλος σου καταγράφει μια πληροφορία που είναι εύκολο να ακούσεις και ακόμη πιο εύκολο να συνειδητοποιήσεις. Ενας άνθρωπος δικός σου έφερε στη ζωή έναν καινούριο άνθρωπο. Και για αυτό το νέο δεν χρειάζεται καμία δεύτερη σκέψη, η ευτυχία χωνεύεται πάντα πιο εύκολα από τη δυστυχία.

Κι εκείνη την περίεργη μέρα συνειδητοποίησα πως αυτός είναι ο κύκλος της ζωής με μια κοινή συνισταμένη. Όταν έρχεσαι και όταν φεύγεις από τη ζωή συμβαίνει ακριβώς το ίδιο πράγμα. Σε συνοδεύουν οι άνθρωποι σου, με χαμόγελο και δάκρυα, αυτοί που θα σ' αγαπήσουν και αυτοί που σ' αγάπησαν, γιατί στο τέλος μένει μόνο, πάντα η αγάπη. Και οι αναμνήσεις.

"Οι άνθρωποι μπορεί να μη θυμούνται τι έκανες ή τι τους είπες, αλλά πάντα θα θυμούνται πώς τους έκανες να αισθανθούν."

Δεν ξέρω που πατώ και που πηγαίνω

2011-05-26T21:15:00.004+03:00

Λοιπόν αγρίεψε ο κόσμος σαν καζάνι που βράζει,
σαν το αίμα που στάζει, σαν ιδρώτας θολός.
Πότε πότε γελάμε, πότε κάνουμε χάζι
και στα γέλια μας μοιάζει να γλυκαίνει ο καιρός.
Mα όταν κοιτάζω τις νύχτες τις ειδήσεις να τρέχουν
ξέρω ότι δεν έχουν νέα για να μου πουν.
Ήμουν εγώ στη φωτιά κι ήμουν εγώ η φωτιά
είδα το τέλος με τα μάτια ανοιχτά.

Είδα τον πόλεμο φάτσα, τη φυλή και τη ράτσα
προδομένη από μέσα απ΄τους πιο πατριώτες
να 'χουν τη μάνα μου αιχμάλωτη με το όπλο στο στόμα
τα παιδιά τους στολίζουν σήμερα τη Βουλή.
Κάτω από ένα τραπέζι, το θυμάμαι σαν τώρα,
με μια κούπα σταφύλι στου βομβαρδισμού την ώρα
είδα αλεξίπτωτα χίλια στον ουρανό σαν λεκέδες
μου μιλούσε ο πατέρας μου να μη φοβηθώ.
"Κοίταξε τι ωραία που πέφτουν,
τι ωραία που πέφτουν....".

Είδα γονείς ορφανούς, ο ένας παππούς απ'τη Σμύρνη
στη Δράμα πρόσφυγας πήγε να βρει βουλγάρικη σφαίρα
κι ο άλλος Κύπριος φυγάς στο μαύρο τότε Λονδίνο
στα 27 του στα δύο τον κόψανε οι Ναζί.
Είδα μισή Λευκωσία, βουλιαγμένη Σερβία
στο Βελιγράδι ένα φάντασμα σ'άδειο ξενοδοχείο
αμερικάνικες βόμβες και εγώ να κοιμάμαι
αύριο θα τραγουδάνε στης πλατείας τη γιορτή.
Είδα κομμάτια το κρέας μες στα μπάζα μιας πόλης
είδα τα χέρια, τα πόδια, πεταμένα στη γη.
Είδα να τρέχουν στο δρόμο με τα παιδιά τους στον ώμο
κι εγώ τουρίστας με βίντεο και φωτογραφική.

Εδώ στην άσχημη πόλη που απ'την ανάγκη κρατιέται
ένας λαός ρημαγμένος μετάλλια ντόπα ζητάει
Ολυμπιάδες
κι η χώρα ένα γραφείο τελετών.
Θα σου ζητήσω συγγνώμη που σε μεγάλωσα εδώ.
Τους είχα δει να γελάνε οι μπάτσοι
κι απ'την Ομόνοια να πετάν' δακρυγόνα στο πυροσβεστικό
στο παράθυρο εικόνισμα άνθρωποι σαν λαμπάδες
και τα κανάλια αλλού να γυρνούν το φακό.
Και είδα ξεριζωμένους να περνούν τη γραμμή
για μια πόρνη φτηνή ή για καζίνο και πούρα.
Έτσι κι αλλιώς μπερδεμένη η πίστη μας,η καημένη,
ο Σολωμός με Armani και την καρδιά ανοιχτή.

Δεν θέλω ο εαυτός μου να 'ναι τόπος δικός μου
ξέρω πως όλα αν μου μοιάζαν, θα 'ταν αγέννητη η γη
δε με τρομάζει το τέρας ούτε κι ο άγγελός μου
ούτε το τέλος του κόσμου.
Με τρομάζεις εσύ.
Με τρομάζεις,ακόμα, οπαδέ της ομάδας
του κόμματος σκύλε, της οργάνωσης μάγκα
διερμηνέα Του Θεού, ρασοφόρε γκουρού
τσολιαδάκι φτιαγμένο, προσκοπάκι χαμένο
προσεύχεσαι και σκοτώνεις
τραυλίζεις ύμνους οργής
Έχεις πατρίδα το φόβο, γυρεύεις να βρεις γονείς
μισείς τον μέσα σου ξένο.
Κι όχι, δεν καταλαβαίνω
δεν ξέρω πού πατώ και πού πηγαίνω.

Έξω- ομολόγηση

2011-05-10T21:31:00.054+03:00

"Υπάρχει μια πάθηση που λέγεται στατικός ίλιγγος.
Στη Φυσική ορίζεται ως εκτροπή σώματος που πέφτει ελεύθερο.
Στον έρωτα, το λένε Εξομολόγηση."

Πάσχω και από τα δύο. Για τον στατικό ίλιγγο υπάρχει το Vertigo Vomex, η εξομολόγηση δεν ξέρω πως αντιμετωπίζεται.

Η εξόμολόγηση με τη θρησκευτική της έννοια είναι κάτι που με άφηνε πάντα παγερά αδιάφορη ίσως και έντονα αρνητική λόγω τραυματικής εμπειρίας. Βλέπεις πήγα σε ένα σχολείο στο οποίο η διαδικασία αυτή ήταν υποχρεωτική. Ωστόσο η εμπειρία μου αυτή της υποχρεωτικής εξομολόγησης σε έναν απολύτως ξένο, με γένια κ μαύρα ρούχα μου άφησε ένα κέρδος, την ευκολία να εξομολογούμαι σχεδόν τα πάντα σε οικείους, γονείς, φίλους, εραστές. Και αυτός ήταν ο τρόπος που σχετιζόμουν πάντα με τους γύρω μου, ο ξεγύμνωτος. Φυσικά αυτός ήταν ο δικός μου τρόπος, όχι των άλλων. Και κάπως έτσι δημιουργούνται οι λεγόμενες δυσλειτουργικές σχέσεις.

Εχοντας κάνει από νωρίς την παραδοχή για τη διαφορετικότητα των ανθρώπων, η μόνη τεχνική δυσκολία που βρήκα ήταν να κατανοήσω και να αποδεχτώ (γιατί πάντα η κατανόηση προηγείται της αποδοχής) αυτή ακριβώς την επιλογή των ανθρώπων να αφήνουν πράγματα ανομολόγητα, ειδικά όταν μιλάμε για έρωτα. Προσεγγίζοντς αυτό το μυστήριο φαινομένο προσπαθώντας να δώσω απαντήσεις σε απαρηγόρητους φίλους αλλά και στον απαρηγόρητο, κατα καιρούς εαυτό μου, έκανα πολλές υποθέσεις. Άλλοτε το εξήγούσα λέγοντας πως είναι δειλοί, άλλοτε ανασφαλείς, άλλοτε αθεράπευτα εγωιστές. Μετά τους καταδίκασα εντελώς με την εξήγηση ότι είναι οι άρρωστοι ερωτευμένοι, οι εκ γενετής απαρηγόρητοι, που πιστεύουν πως, όποιος αγαπάει, ξέρει και να κρύβεται από τον παραλήπτη της αγάπης του κ φώναζα πόσο λάθος είναι. Μετά ένιωθα ενοχές και είπα να τους δικαιολογήσω σκεπτόμενη πως ο έρωτας είναι όντως ένα είδος πρόσκαιρης καταστροφής, απορρύθμισης ενός συστήματος από ένα άλλο, κι έτσι απορρυθμισμένοι που είναι που να βρουν το θάρρος μιας εξομολόγησης. Κι έμεινα να αναρωτιέμαι ποιός είναι τελικά σε χειρότερη θέση ο "εξομολογηθείς εκτεθειμένος" ή αυτός που καταπιέζει, στριμώχνει, φυλακίζει μέσα του όμορφα συναισθήματα που μετά από πολύ καιρό παραμονής σε "κλειστό χώρο" θα μουχλιάσουν τόσο που θα αποβούν τοξικά για τον άλλον αλλά και για τον ίδιο; Απάντηση δε βρήκα, είναι δύσκολο να εξηγήσεις κάτι που δεν έχεις ιδέα πως να το κάνεις. Εγώ είπαμε είμαι από τους άλλους τους ξεγύμνωτους. Αλήθεια εγώ γιατί εξομολογούμαι;

Και εκεί φύτρωνει η αμφιβολία. Τι ψάχνεις όταν εξομολογείσαι; την ανακούφιση; την κατανόηση; ή μήπως όταν μιλάμε για έρωτα η φαινομενικά αγνή σου εξομολόγηση δεν είναι τίποτα άλλο από τη βίαιη επιθυμία να εγκατασταθείς μέσα στα αισθήματα του άλλου; Μήπως εξομολογείσαι τον έρωτά σου, για να αρχίσει εκείνος ο μηχανισμός που βασίζεται στη βία της αμοιβαιότητας, αλλά που σου χαρίζει έναν ήσυχο ύπνο; Εκεί όπου το εξομολογημένο “αγαπώ” σου δεν θα σημαίνει εν τέλει παρά ένα επιτακτικό “αγάπα με κι εσύ”;. Κι έτσι αυτή η απλή σκέψη μπορεί να γίνει μια σοκαριστική στιγμή αυτογνωσίας. Πόσες φορές είπες ενα "σε θέλω", "μου λείπεις", "θέλω να είμαι μαζί σου" απλά και μόνο γιατί υποσυνείδητα περίμενες την απάντηση; Μάλλον πολλές, πάρα πολλές και όταν δεν την πάρεις εκείνη τη ρημάδα την απάντηση όλα αυτά τα καταπληκτικά μετατρέπονται πολύ εύκολα σε θυμό, άρνηση, απόρριψη. Τόσο αληθινά ήταν αυτά τα συναισθήματα που ρυθμίζονται βάση ανταποδοτικότητας. Προφανώς και δεν ήταν.

Το επιθυμητό είναι το άλλο επίπεδο, αυτό που τα συναισθήματα βγαίνουν "για τα καλά έξω". Και εκεί έχω πάει. Το επίπεδο αυτό φτάνεται δύσκολα αλλά κάποια στιγμή φτάνεται. Σημειωτέον ότι στο δρόμο θα πρέπει να έχεις παλέψει με συμπλέγματα, και ανασφάλειες, να έχεις γίνει φίλος με την απόρριψη και να έχεις σκοτώσει κάθε μικροβιάκι εγωισμού. Είναι το σημείο που εξομολογείσαι χωρίς να περιμένεις τίποτα, χωρίς να αποζητάς καμία εγκατάσταση, γιατί απλά σου αρκεί μόνο αυτό που νιώθεις, αυτό που ένιωσες για τον άλλον και είσαι απολύτως σίγουρος ότι το αξίζει. Καμία απάντηση δε χρειάζεται για να σου το βεβαιώσει, καμία αμοιβαιότητα. Ας πούμε ότι κάνεις ένα δώρο στον άλλον αυτό ακριβώς που σου έδωσε κι αυτός, το συναίσθημα σου. Το έχω ξαναγράψει πως τα συναισθήματα ανήκουν σε εκείνον που στα προκάλεσε, όχι σε σένα.

Αν δεν αντέχεις να το πεις και να μείνεις,
μπορείς τουλάχιστον να το πεις
και, όχι να φύγεις – να χαθείς…
Πως αυτό που ζητάς όταν χάνεσαι – και όχι όταν φεύγεις –
είναι πάντα η εγκατάσταση…
Λέει η Μαλβίνα Κάραλη, μάλλον κάτι παραπάνω θα ήξερε από μένα. Εγώ αυτό που ξέρω είναι πως τις ελάχιστες φορές που δε μίλησα, όταν πια η ευκαιρία αυτή είχε φύγει ανεπιστρεπτί, το μετάνιωσα οικτρά.

Mamma Mia!

2011-05-08T22:25:00.039+03:00

Σήμερα είναι η γιορτή της μητέρας, κι ενώ αυτές τις παγκόσμιες γιορτές πάντα τις σνόμπαρα, στην τωρινή περίοδο της γενικότερης μιζέριας που επικρατεί γύρω, μάλλον αρχίζω να εκτιμώ αυτές τις παγκόσμιες μέρες- γιορτή του γέλιου, του ύπνου, της μητέρας ακόμα κ την παγκόσμια μέρα κατά της δίαιτας άρχισα να εκτιμώ.

Σήμερα λοιπόν γιορτάζουν οι μαμάδες και μιλάμε για μαμάδες. Και εγώ που γράφω δεν είμαι μαμά, αλλά έχω μαμά. Αγαπώ πολύ τα παιδιά κ κάποτε έλεγα πως θα κάνω πολλά, τότε που ήμουν λίγο ανώριμη, τώρα που κατάλαβα πως είμαι πολύ ανώριμη λέω πως μάλλον θ αργήσω πολύ να κάνω παιδιά. Επίσης συνειδητοποιώ πως πολλοί γύρω μου που κάνουν παιδιά δεν έχουν ιδέα πόσο σοβαρή υπόθεση είναι. Κάπου είχα ακούσει πως το να κάνεις παιδιά "is like getting a tattoo on your face. You really need to be certain it's what you want before you commit". Νομίζω πως είναι αλήθεια κ είναι μεγάλη ευθύνη και δύσκολη δουλειά να γίνεις καλή μάνα.

Γιατί όλες οι μαμάδες δεν είναι καλές, αυτό είναι μύθος. Μπορεί να αγαπάνε τα παιδιά τους, αλλά δεν είναι καλές μαμάδες. Υπάρχουν μαμάδες- ευνούχοι "κάνε αυτό που σου λέει η μαμά γιατί ό,τι λέει η μαμά είναι πάντα σωστό, εσύ δεν ξέρεις", υπάρχουν οι μαμάδες-ρετιρέ αυτές που λιποθυμάνε ή παθαίνουν καρδιά κάθε φορά που δεν κάνεις αυτό που θέλουν, οι μαμάδες- χίτλερ "κάνε αυτό που σου λέω αλλιώς με ξεχνάς, κι εμένα κ το οικόπεδο στο Λουτράκι", οι μαμάδες ανταγωνισμού "εγώ όταν βγαίνω με την κόρη μου μας περνάνε για αδερφές κ μάλιστα λένε ότι εγώ φαίνομαι μικρότερη!?", οι μαμάδες- απωθημένο "πάντρέψου πλούσιο άντρα, κι εγώ που παντρέυτηκα τον πατέρα σου από έρωτα τι κατάλαβα; κυρία εφοπλιστού θα ήμουνα τώρα!?" και η καλύτερη η μαμά- καμάρι "εμένα το παιδί μου είναι το καλύτερο, το πιο έξυπνο και φυσικά το πιο όμορφο" άσχετο αν το παιδί τους είναι ένα κακομαθημένο αντικοινωνικό. Οπότε ο μύθος μαμά ίσον αυτομάτως καλή, καταρρίπτεται.

Η δική μου μαμά όταν με γέννησε ήταν 20 χρονών κ όπως η ίδια έχει πει δεν είχε ιδέα τι έκανε, πέρα από το γεγονός ότι πήγε διακοπές και ήταν πολύ ερωτευμένη με τον μπαμπά μου. Είμαι καρπός έρωτα τουλάχιστον. Παρόλη την άγνοια της έγινε μια πραγματικά καλή μαμά. Και προσπαθώ να είμαι αντικειμενική. Καταρχάς είναι η μαμά μέντιουμ (αυτό το προσόν το έχουν πολλές μαμάδες) ήξέρε πότε κάπνισα το πρώτο μου τσιγάρο, έδωσα το πρώτο μου φιλί, της έλεγα ψέμματα αλλά δεν με έφερε ποτέ σε δύσκολη θέση, μετά το εκτίμησα και της έλεγα μόνο αλήθειες τύπου "μάνα αποφάσισα ότι είμαι άθεη κ θεώρώ παραβίαση των δικαιωμάτων μου να πηγαίνω αναγκαστικά εκκλησία με το σχολείο, να ξέρεις όποτε έχουμε εκκλησία είμαι κοπάνα στο Αθηναικόν κ πίνω καφέ", και χειρότερες αλήθειες τύπου "μαμά όλο το βράδυ ήμουνα με μία παρέα που έπινε μάυρο, μην ανησυχείς εγώ δεν πίνω". Επίσης έκανα και άλλες εφηβικές τρέλλες που έχουν κάνει όλοι όπως ότι τρύπαγα τα αυτιά μου μόνη μου με παραμάνες, ακροβολιζόμουνα στο Λυκαβηττό στα βράχια για συναυλίες, έπαιρνα κρυφά αυτοκίνητο χωρίς δίπλωμα ε..και στα 22 μου της είπα ότι παώ σε ένα άσχετο νησί χειμώνα να δουλέψω ένα μπαρ για εμπειρία!?! Αλλά το θέμα δεν είναι τι έκανα εγώ αλλά τι έκανε η μαμά. Όχι δεν ήταν η μαμά υστερία, ρετιρέ, χίτλερ, απωθημένο ήταν η μαμά διάλογος, τα συζητούσαμε όλα πολιτισμένα, δεν θυμάμαι ποτέ οι γονείς να μου απαγόρεψαν τίποτα, δεν έχω ακούσει λέξεις όπως "μη" και "δεν", η κλασική φράση ήταν "σκέψου μόνη σου αν αυτό που θέλεις να κάνεις είναι σωστό και αν εσύ κρίνεις ότι είναι κάντο", φυσικά και ό,τι έχω κάνει δεν ήταν πάντα σωστό αλλά δημιούργησε μία σχέση μεταξύ μας σωστή, ισότιμη και αληθινή.

Επιτυχία είναι να εκτιμάς κάποιον όχι απλά επειδή είναι γονιός σου αλλά επειδή είναι αυτός που είναι. Και αυτο το καταλαβαίνεις και το εκτιμάς συνήθως όταν φεύγεις μακριά από το σπίτι. Βέβαια η μάνα δεν παύει ποτέ να είναι μάνα, και η δική μου είναι η μαμά- φίλη όχι φίλη- μαμά, είναι αυτή που θα βγει μαζί μου αλλά δεν θα επιδιώξει ποτέ να κλέψει την παράσταση, είναι η μαμά που θα ακούει υπομονετικά τα ψυχολογικά μου και τα νεύρα μου αλλά όταν το παρατραβήξω θα μου πει "ως εδώ!", είναι η μαμά που θα της πω τα γκομενικά μου, τα μπερδέματα μου και τα λάθη μου αλλά αν αδικώ κάποιον θα μου τα χώσει, δεν θα με υπερασπιστεί θα μου πει να αναλάβω τις ευθύνες μου χωρίς να πληγώνω τους άλλους, είναι η μαμά που όταν πριν κάποιο καιρό ξενυχτούσα τρεις μέρες σερί στη δουλειά, γύρισα σπίτι μου και βρήκα καλομαγειρεμένο φαγητό, λουλούδια στο βάζο και ένα σημείωμα "μη με μαλώσεις που ήρθα κρυφά σπίτι σου, να φας και να ξεκουραστείς". Και συνειδητοποιώ ότι απο εκείνη πήρα το μεγάλο της προτέρημα και το μεγαλύτερο της ελάττωμα. Εμαθα να φροντίζω πολύ αυτούς που αγαπώ αλλά δυστυχώς, για τους άλλους, έμαθα να μιλάω ακατάπαυστα και να μη μπορεί κανείς να με σταματήσει όταν θέλω να μιλήσω! Thank you mama!

Τις νύχτες μπαίνεις στα όνειρα μου

2011-05-05T21:24:00.008+03:00

Προσπαθώ εδώ και πολλά χρόνια να επικοινωνήσω με το υποσυνειδητό μου, είχα διαβάσει ότι σε κάνει καλύτερο άνθρωπο, οδηγείσαι στην αυτογνωσία, έχω κάνει χρόνια yoga, πολλά sessions διαλογισμού ανεπιτυχή δυστυχώς γιατί είμαι αρκετά νευρική για να διαλογιστώ.

Μετά από όλα αυτά ξέρω ένα πράγμα, πως τα όνειρα είναι ένας καλός δρόμος προς το υποσυνείδητο. Εχω την τύχη να θυμάμαι τα όνειρα μου, του ύπνου γιατί αυτά του ξύπνιου τα ξεχνάω συχνα. Ξέρω πως αυτά τα όνειρα σε κάνουν να καταλαβαίνεις πολλά που αγνοείς, έχεις ξεχάσει, δεν θέλεις να παραδεχτείς, δεν ανέλυσες. Γιατί τα όνειρα είναι τόσο αγνά όσο τα παιδιά κ τα ζώα, δεν επηρεάζονται από σκέψεις, συμπλέγματα, εγωισμούς και λοιπά πολύτιμα χαρακτηριστικά που αποκτάς σαν ενήλικας, είναι βιώματα, εικόνες κ συναισθήματα. Εκεί είσαι άπραγος αποφασίζει άλλος για το σενάριο, ο άλλος σου εαυτός, ο αληθινός, ο καλός ή ο κακός και σου μιλάει για τους φόβους σου και τους πόθους σου.

Και ένα όνειρο είναι αρκετό για να σε κάνει να καταλάβεις πόσο σημαντικοί είναι κάποιο άνθρωποι για τη ζωή σου, είτε είναι μέσα σ' αυτή είτε όχι, με ή χωρίς προφανή λόγο, με τα πολλά ή τα λίγα που μοιραστήκατε, τα αληθινά και τα ψεύτικα, τα παιχνίδια ενηλίκων, αμοιβαία ή μονόπλευρα. Μένει μόνο μια οικεία εικόνα ενός ανθρώπου με μούσια και ανακατεμένα μαλλιά, που χορεύει χαρούμενα και μυρίζει όμορφα. Αρκεί για να το καταλάβεις από εκείνο το πλάκωμα με το οποίο ξυπνάς από εφιάλτη μέχρι να περάσουν 5 δευτερόλεπτα, να σηκωθείς, να ανοίξεις το παράθυρο και να σκεφτείς ανακουφισμένη"Ηταν μόνο ένα κακό όνειρο".

5 Μαίου

2011-05-05T16:10:00.008+03:00

Είναι 5 Μαίου 2010, έχει αρκετό ήλιο σήμερα, άργησα να ξυπνήσω όπως κάθε μέρα έκλεισα 3 φορές το ξυπνητήρι, κι όταν αντιλήφθηκα πως κλασικά θα αργούσα στη δουλειά, πετάχτηκα σαν ελατήριο, ντύθηκα σε 5 λεπτά, έβγαλα το σκύλο για τσίσα, τσέκαρα τη λίστα με τα ψώνια του σουπερ μαρκετ, έβγαλα το κοτόπουλο από την κατάψυξη να ξεπαγώσει, φίλησα τον άντρα μου, έβαλα μουσική για να ξυπνήσει με το αγαπημένο του τραγούδι κ έφυγα. Οπως κάθε μέρα, βάφτηκα στο τρίτο φανάρι που κρατάει πολύ, τηλεφώνησα στη μαμά μου να της πω καλημέρα, πήρα εφημερίδα κ μπήκα στο γραφείο. Ανοιξα τον υπολογιστή, έβαλα γαλλικό καφέ κ ξεκίνησα να δουλεύω. Ηταν μία κανονική μέρα, μια βαρετά κανονική μέρα. Δεν σκέφτηκα ότι μπορεί να πεθάνω σήμερα. Ούτε κι εσυ. Κι ομως έτσι έγινε.

Στις 5 Μαίου 2010 πέθανες, μέσα στο γραφείο σου από ασφυξία, επειδή δουλεύεις σε τράπεζα, υπηρετείς το κεφάλαιο, δεν απεργούσες. Καλά να πάθεις, φωνάζει η αγέλη, κ ο άνθρωπος είναι τόσο επικίνδυνο ζώο όταν βρίσκεται σε αγέλη. Πέθανες εσύ, εγώ,ο Γιώργος, η Ελένη, η Μαρία, μπορούσε να είναι οποιοσδήποτε από εμάς. Οι ευθύνες σαφέστατα είναι πολλές κ βαραίνουν πολλούς, τα ελλιπή μέτρα ασφάλειας, την άδεια που έδωσε κάποτε η πολεοδομία σε ένα κτίριο που δεν τηρούσε τις προυποθέσεις, τη λανθασμένη εκτίμηση της επικινδυνότητας της κατάστασης κ πολλά άλλα που δεν είναι δουλειά μου να αξιολογήσω καθώς υποτίθεται πως υπάρχουν ειδικοί για αυτό.

Αλλά οι άνθρωποι; Οι απλοί διαδηλωτές, περαστικοί που ήταν εκεί; Πως ήταν δυνατόν να συνεχίσουν την πορεία όταν κινδύνευαν ζωές, πως ήταν δυνατόν να κατακρίνουν έναν άνθρωπο για την επιλογή να μην απεργήσει, τη στιγμή που καιγόταν; Πως είναι δυνατόν ο θυμός, αυτός ο μεγάλος κ δικαιολογημένος θυμός να εκτονώνεται στον συνάνθρωπο σου, τον διπλανό σου. αυτόν που έχει τα ίδια προβλήματα με σένα, που του μειώνονται οι αποδοχές, τα επιδόματα, τα όνειρα του, πως είναι δυνατό να έχει χαθεί κάθε όριο; Ναι, ναι το ξέρω δεν ήταν όλοι έτσι, υπήρξαν κ κάποιοι που έτρεξαν να βοηθήσουν και κατάφεραν να βοηθήσουν. Δε με ενδιαφέρουν αυτοί, αυτούς τους ξερω είναι εγώ, εσύ, είναι οι αυτονόητοι ή μήπως δεν είναι πια; Είναι οι άλλοι; Ποιοί είναι εκείνοι οι άλλοι;

Την περασμένη Κυριακή το βράδυ, παρακολούθησα την εκπομπή του Στάυρου Θεοδωράκη, αφιέρωμα στα παιδιά που χάθηκαν εκείνη την ημέρα στη Marfin. Συγκινήθηκα, απόρησα, θύμωσα, προβληματίστηκα. Έίχα υπερένταση, δεν μπορούσα να κοιμηθώ κ μπήκα στο γνωστό social media, ονόματι twitter. Ετσι αναπάντεχα τους βρήκα αυτούς τους άλλους. Αφού επιβεβαίωσα μία από τις αγαπημένες συνήθειες του Ελληνα, τη σκληρή κριτική. Προλαμβάνω τον φανταστικό μου αναγνώστη λέγοντας του πως γνωρίζω πολύ καλά πως αυτό ακριβώς κάνω κι εγώ αυτή τη στιγμή, κριτική. Μάλιστα κριτικάρω τους κριτές, τους επικριτές που δεν αντιλήφθηκαν ποτέ ποιος ήταν ο στόχος αυτής της εκπομπής κ βιάστηκαν, να χαρακτηρίσουν τον Θοδωράκη πουλημένο, ότι "τα πήρε" για να μη συκοφαντήσει τη Marfin, το Βγενόπουλο, την κυβέρνηση, ότι δεν θα έπρεπε να δουλεύει κανείς εκείνη τη μέρα, ότι έχουν ευθύνη τα παιδιά που κάηκαν. Κ τότε κατάλαβα πως όλοι εκείνοι που ήταν εκεί εκείνη την ημέρα κ προπηλάκιζαν δημοσιογράφους κ εργαζόμενους, ζουν ανάμεσα μας, πολύ κοντά μας, δεν παρασύρθηκαν απλά από το βίαιο κλίμα κ την ένταση της διαδήλωσης, είναι συνειδητοποιημένοι, κατηγορούν από τον καναπέ τους, διαμορφώνουν κλίμα κ απόψεις βλέποντας Dancing with the stars, σχολιάζουν ταυτόχρονα το φόρεμα της Μακρυπούλια, πριν από λίγο είχαν ψηφίσει τον Τρύφωνα Σαμαρα. Δεν έχω ιδέα αν έχουν πάει σε διαδήλωση στη ζωή τους αλλά εγω είμαι η τελευταία που θα τους κρίνω γι αυτό γιατι κι εγώ δεν απεργώ. Απεργώ δε σημαίνει δεν πάω δουλειά κ πίνω καφέ στο Da capo όλη μέρα, απεργώ σημαίνει δεν πάω στη δουλειά κ είμαι στην πορεία, στερούμαι το ημερομίσθιο μου γιατί αγωνίζομαι για κάτι σημαντικό. Δεν είναι ότι δεν απεργώ γιατί δεν έχω άποψη, παράπονα, θέληση για αντίδραση. Δεν απεργώ γιατι δε γουστάρω τον τρόπο που διαδηλώνετε, γιατί δε θέλω να είμαι η κάλυψη του κωλόπαιδου, που δηλώνει φοιτητής κ ζει με τα λεφτά του μπαμπά κ στον ελεύθερο του χρόνο, πετάει μολότωφ χωρίς να έχει ιδέα γιατί το κάνει, χωρίς να έχει διαβάσει Μαρξ, Μπακούνιν, Τσόμσκι κ είναι ο ίδιος που τα σπάει στα γήπεδα, γιατί δε θέλω να σπάσω το μαγαζί με τα παπούτσια στη γωνία γιατί δε μου φταίει σε τίποτα ο έμπορος που τα έχει, γιατί δε θέλω να βρίσω κανένα μπάτσο κ μετά από ένα μήνα να κάνω γκρουπ στο facebook για τον "καημένο" αστυνομικό που του σκασε το γράμμα στα χέρια. Δεν πιστεύω στις παράπλευρες απώλειες, πιστεύω στην απώλεια που για σένα είναι παράπλευρή αλλά για κάποιον άλλον είναι η μάνα του, η αδερφή του, ο άνθρωπος που αγαπάει, όλη του η ζωή. Γιατί έτσι δεν θα γίνει τίποτα. Η απάντηση ήρθε από το στόμα του άντρα μιας από των εκλιπόντων, με αξιοπρέπεια, χωρίς δάκρυα, υστερίες κ πλαστές συγκινήσεις "Ας κάτσουμε να σκεφτούμε όλοι τι κάναμε κ φτάσαμε ως εδω". Οχι τι κάνατε, ούτε τι κάνανε, ΤΙ ΚΑΝΑΜΕ.

Είναι 5 Μαίου 2011, δεν έχει ήλιο σήμερα, βρέχει από το πρωί, άργησα να ξυπνήσω όπως κάθε μέρα έκλεισα 3 φορές το ξυπνητήρι, κι όταν αντιλήφθηκα πως κλασικά θα αργούσα στη δουλειά, πετάχτηκα σαν ελατήριο, ντύθηκα σε 5 λεπτά, έβγαλα το σκύλο για τσίσα, τσέκαρα τη λίστα με τα ψώνια του σουπερ μαρκετ, έβγαλα το κοτόπουλο από την κατάψυξη να ξεπαγώσει, φίλησα τον άντρα μου, έβαλα μουσική για να ξυπνήσει με το αγαπημένο του τραγούδι κ έφυγα. Οπως κάθε μέρα, βάφτηκα στο τρίτο φανάρι που κρατάει πολύ, τηλεφώνησα στη μαμά μου να της πω καλημέρα, πήρα εφημερίδα κ μπήκα στο γραφείο. Ανοιξα τον υπολογιστή, έβαλα γαλλικό καφέ κ ξεκίνησα να δουλεύω. Είναι μία κανονική μέρα, μια βαρετά κανονική μέρα. Δεν σκέφτηκα ότι μπορεί να πεθάνω σήμερα. Και δε θέλω να πεθάνω σήμερα, ούτε να νιώθω τύψεις που ζω. Θέλω να κάτσω κ να σκεφτώ τι έκανα κ φτάσαμε ως εδώ.

Τα φώτα που ανάβουν

2011-04-19T22:16:00.003+03:00

Η χειρότερη ώρα της μέρας για μένα ήταν πάντα εκείνο το μικρό διάστημα μετά τη δύση του ήλιου και μέχρι το βαθύ σκοτάδι. Η ώρα της μελαγχολίας κι ενός αισθήματος κενού. Είναι η ώρα που το ηλιοβασίλεμα έχει πια τελειώσει και δεν είναι ούτε μέρα, ούτε νύχτα είναι σούρουπο και αυτό το σούρουπο πάντα το είχα για κακό γιατί είναι μετάβαση κι εγώ πάντα απεχθανόμουν τα μεταβατικά στάδια. Τα μεταβατικά στάδια είναι κάπου στη μέση ούτε μέρα ούτε νύχτα,ούτε γλυκό ούτε πικρό, ούτε μίσος ούτε αγάπη ενώ εμένα μ΄αρέσουν τα άκρα είτε το ένα είτε το άλλο, αλλά πάντα άκρα.
Ωστόσο σ' αυτό το μικρό κενό χρόνο ένα πράγμα μπορεί να με κάνει αυτόματα να χαμογελάσω...τα φώτα που ανάβουν...όχι όποια κι όποια φώτα αλλά τα φώτα του δρόμου..Είναι που οδηγώ γυρνώντας από τη δουλειά παραδομένη στη μελαγχολία αυτού του κενού χρόνου και ξαφνικά ως εκ θαύματος σε στιγμή απρόσμενη ανάβουν τα φώτα! Την πρώτη φορά ανεπαίσθητα φωτίζουν και λίγα δευτερόλεπτα μετά ανάβουν για τα καλά και ανάβουν όλα μαζί στη σειρά της μεγάλης λεωφόρου σαν ορχήστρα κονσέρτου απόλυτα συγχρονισμένη σαν να είναι για ένα μόνο λεπτό ξανά Χριστούγεννα και σε μια στιγμή η μελαγχολία εξαφανίζεται! Γιατί τώρα ξέρω είναι νύχτα, με προσδιόρισαν τα φώτα, τα φώτα που ανάβουν...

"Πραγματικά, μέσα στο Σκοτάδι βρίσκει κανείς το Φως, ώστε, όταν είμαστε λυπημένοι, το Φως είναι πιο κοντά μας..." Meister Echart (1260-1327)

Παιχνίδι για δύο

2011-04-19T22:13:00.002+03:00

Ένα παιχνίδι για μένα και για σένα. Σαν παρτίδα σκάκι...μία κίνηση εγώ, μία κίνηση εσύ. Το αρχίζουμε σήμερα...

Μάτια
Εγώ: Μ' αρέσει να τα κοιτάζω
Εσύ: Καθρέφτης τη ψυχής

Πόδια
Εγώ: Θέλω να το βάλω στα...
Εσύ: Στήριγμα

Ύπνος
Εγώ: Ξεκούραση από τις σκέψεις
Εσύ: Απαραίτητη λειτουργία για να διατηρεί τη ζωή

Ηλιοβασίλεμα
Εγώ: Η φυσική απόδειξη πως όλα έχουν ένα τέλος
Εσύ: Η ομορφιά του κόσμου και η αγνότητα του έρωτα

Ξημέρωμα
Εγώ: Και μία αρχή
Εσύ: Αναγέννηση

Άνοιξη
Εγώ: Αλλαγή που χρειάζομαι
Εσύ: Ανθοφορία, ενέργεια, ζωή

Δάκρυ
Εγώ: Όταν ακουμπάει τα χείλη μου έχει ωραία γεύση
Εσύ: Λύτρωση

Αιδοίο
Εγώ: Γεννάει ζωή
Εσύ: Η πύλη της ηδονής

Χιούμορ
Εγώ: Το black βοηθάει στα δύσκολα
Εσύ: Μαύρη τρύπα

Θάνατος
Εγώ: Φοβάμαι
Εσύ: Αναπόφευκτο τέλος ανούσιας οφθαλμαπάτης

προσεχώς συνεχίζεται..

Δεσποινίς ετών 29

2011-04-19T19:28:00.006+03:00

Τα ίδια κ φέτος. Αύριο έχω γενέθλια κ αντιστέκομαι στη μελαγχολία. Τι έχω πάθει δεν καταλαβαίνω ή μάλλον υποψιάζομαι αλλά δε μ' αρέσει καθόλου. Μάλλον δεν είναι τα χρόνια που περνούν, ούτε η ρυτίδα ανάμεσα στα φρύδια μου (ευτυχώς είδα κάτι παλιές φωτό κ την είχα από τότε, άλλο που δεν την πρόσεχα γιατί δε μ' ένοιαζε, ήμουν 23άρα τότε)..αυτό που με πειράζει είναι αυτές οι υποσχέσεις που είχα δώσει στον εαυτό μου κ μετά από ένα χρόνο ανακαλύπτω ότι πάλι δεν τις τήρησα.

Μα τι παθαίνουμε οι άνθρωποι κ κάθε πρωτοχρονιά, γενέθλια κ Δευτέρες να παίρνουμε αποφάσεις. Ε ναι λοιπόν είμαι αναξιόπιστη, ένας χρόνος πέρασε κ δουλειά δεν άλλαξα, δε τόλμησα καν να συζητήσω με το διευθυντή μου (ας όψεται η κρίση), δεν έγινα γυμνασμένη κορμάρα, δε ζωγράφισα εκείνους τους δύο πίνακες που ήθελα, δε διάβασα όλα τα βιβλία που ήθελα, δε συζητώ για εκείνο το μεγάλο ταξίδι με αυτοκίνητο στην Ευρώπη, κ να πάλι τα ίδια γκρινιάζω, η αγαπημένη μου συνήθεια!

Ας κάνω και το ανάποδο, θα αρχίσω να βρίσκω όλα αυτά που έγιναν αυτή τη χρονιά χωρίς να τα έχω προγραμματίσει! και ναι είναι πολλά κ καλά! Μένω σ' ενα καινούριο σπίτι πολύ πιο όμορφο από το προηγούμενο, πολύ κοντά σε αυτό που ονειρευόμουν, απέκτησα ένα καινούριο συγκάτοικο κ φίλο πιο πιστό κ από τους πιστούς το σκύλο μου που μεγάλωσε τον πρώτο χρόνο της ζωής του μαζί μου, τελείωσα επιτέλους το μεταπτυχιακό μου, σχέσεις σημαντικές φιλικές κ ερωτικές βρήκαν τη θέση τους, καινούριοι άνθρωποι πολύ ενδιαφέροντες μπήκαν στη ζωή μου, έκανα μικρές εκδρομές αλλά και μεγάλες ποδηλατάδες, δοκίμασα να μαγειρέψω καινούριες συνταγές κ τις πέτυχα, έφτιαξα χειροποίητες κάρτες για όσους αγαπώ, αγάπησα περισσότερο αυτούς που ήδη αγαπούσα, όσο για το ταξίδι με το αυτοκίνητο στας Ευρώπας μπορεί να μην πήγα αλλά πήρα καινούριο αυτοκίνητο (χάλασα όλες μου τις οικονομίες). Γνωρίστηκα καλύτερα με μένα άκουσα τις μικρές φωνούλες μέσα μου κ συζητήσαμε, αγάπησα τα λάθη μου κ απομάκρυνα από γύρω μου ότι με δηλητηρίαζε ανθρώπους κ καταστάσεις. Μόνο τη γκρίνια μου δε διόρθωσα..μάλλον γιατί μ΄αρέσει αυτό το drama queen.

Μια φίλη μου είπε πως τα 29 είνα χειρότερα από τα 30, είσαι με το ένα πόδι σε άλλη δεκαετία κ το μεταίχμιο συνήθως είναι δυσάρεστο. Μπορεί να έχει δίκιο, θα το μάθω του χρόνου, προς το παρόν είμαι δεσποινίς ετών 29 χωρίς υποσχέσεις φέτος, que sera, sera..

Το χρονικό μιάς σχέσης

2011-04-18T23:42:00.015+03:00

Γνωριστήκαμε σε ένα νησί, όχι, όχι δεν ξεκινάει κλασικό love story, δεν ήταν καν καλοκαίρι ήταν καταχείμωνο κ εγώ βρισκόμουν εκεί σ ένα ξένο για μένα νησί να ζω σ' ένα σπίτι δίπλα στη θάλασσα γιατί, δεν έχει σημασία γιατί, πάντως σίγουρα το τελευταίο που φανταζόμουν ποτέ ήταν να ερωτευτώ σε ένα νησί με πεντακόσιους μόνιμους κατοίκους. Κι όμως συνέβη, όπως συμβαίνουν όλα τα σημαντικά, όταν δεν τα περιμένεις. Κι ερωτευτήκαμε αναπάντεχα, στο πιο απρόσμενο μέρος βρεθήκαμε δύο άνθρωποι με μια ενέργεια ανάμεσα μας ξεχωριστή, που ακούγαμε τις ίδιες μουσικές, μιλούσαμε την ίδια γλώσσα επικοινωνίας, ανακαλύπταμε ότι είχαμε συνυπάρξει στο παρελθόν πολλές στιγμές στον ίδιο χώρο κι όμως βρεθήκαμε τότε, τότε που έπρεπε.

And the magic begins!οι πρώτοι μήνες κάθε σχέσης υπέροχοι, αυτή η μαγεία του να ανακαλύπτεις έναν ξένο άνθρωπο, να γνωρίζεις το σώμα του, τις σκέψεις του, τις συνήθειες του, τον τρόπο που κοιμάται, τα αστεία με τα οποία χαμογελάει, το παρελθόν του, τα όνειρα για το μέλλον του και όλα να ταιριάζουν σαν παζλ με σένα ακόμα και η ημερομηνία που θα γυρίζατε από το νησί στην πόλη ήταν ακριβώς η ίδια. Και εκεί στην πόλη ξεκινούσε μια καινούρια ζώη, εντελώς διαφορετική από εκείνη που άφησες φεύγοντας, με πολύ συναίσθημα κ πολλή χαρά.

Τι ακολουθεί όλα αυτά; Η ιδεά μιάς συμβίωσης, τι πιο όμορφο να μοιράζεσαι με τον άνθρωπο σου τον ίδιο χώρο, να ξυπνάτε μαζί, να είναι όπως είπε κι εκείνος το πρόσωπο του η πρώτη εικόνα που βλέπεις όταν ξυπνήσεις το πρωί κ η τελευταία πριν αποκοιμηθείς. Το να φτιάξεις ένα κοινό νέο σπίτι όσο κουραστικό κι αν είναι έχει τόση δημιοργικότητα κ ενθουσιασμό που σου αρκεί για να νιώσεις ευτυχισμένος εκείνο το πρόχειρο δέιπνο σε ένα άδειο φρεσκοβαμμένο σπίτι, καθισμένοι στο ίδιο χαρτόκουτο, με αναμένα κεριά (γιατί δεν υπήρχε ακόμα ρεύμα), τρανζίστορ να παίζει μουσική κ να μιλάτε για ώρες, πολλές ώρες αγκαλιά. Και μόνο αυτό αρκεί για να νιώσεις πλήρης, για αρκετό καιρό. ΄Ο χ ι για πάντα γιατί συμβίωση δεν είναι μόνο αυτό. Όταν όλα μπουν στη θέση τους, έπιπλα κ άνθρωποι, όταν καλέσεις όλους τους φίλους, κάνεις έρωτα σε όλα τα πιθάνα κ απίθανα σημεία του σπιτιού,συζητήσεις αρκετά, χορέψεις αρκετά, στολίσεις και τραπεζώσεις Κυριακές κ γιορτές έρχεται αργά και πολύ ύπουλα εκείνη η λεξούλα που πάντα αποτελούσε το μεγάλύτερο μου φόβο, ρ ο υ τ ί ν α.

Οι μήνες έγιναν χρόνος, μπορεί κ χρόνια, δε θυμάμαι πότε ήρθε, ούτως ή άλλως το να ζεις με τον ίδιο άνθρωπο σημαίνει ότι έχεις παρέα 7 μέρες την εβδομάδα, 365 άντε 340 μέρες το χρόνο την ίδια παρέα, που σίγουρα αν χρειαζόταν να ξαναεπιλέξεις πάλι παρέα την ίδια θα επέλεγες όμως τώρα υπάρχει διαφορά, είναι εκεί κ τις στιγμές που δε χρειάζεται να είναι, που θέλεις να κάνεις παρέα με τον εαυτό σου κ μόνο, σου αλλάζει θέση στα αντικείμενα (κ πίστεψε με αυτό είναι σοβαρό αν είσαι ψυχαναγκαστική), απομυθοποιείται πανεύκολα όπως κι εσύ βέβαια, δεν είναι πια μυστηριώδης είναι ένας τύπος που πολλές φορές κάθεται με τις ίδιες φόρμες δίπλα σου στον καναπέ, κάνει ψίχουλα, παθαίνει γαστρεντερίτιδα κ κάνεις την αποκλειστική, πετάει τις κάλτσες του στο πάτωμα, έχει προβλήματα στη δουλειά, σας τελειώνουν τα λεφτά, σας επισκέπτονται αντιπαθητικοί συγγενείς..ξαφνικά ξέρεις την κάθε του σκέψη, την κάθε του κίνηση πριν ακόμα την κάνει, τη σημασία κάθε ήχου που ακούς. Τι έγινε; Τίποτα δεν είχες καταλάβει πολύ καλά τι σημαίνει συμβίωση απλά.

Και μετά; Αρχίζουν τα όργανα! Γκρίνια, τσακωμοί ομηρικοί άνευ λόγου και αιτίας, εκτός κι αν το πότισμα των λουλουδιών ή η βόλτα του σκύλου αποτελεί λόγο (γελάω κ μόνο που το γράφω!) κι όμως έρχεται μια φθορά από αυτά τα μικροπράγματα που σε πνίγει κ ξαφνικά ενώ όλες οι single φίλες σου ζηλεύουν την τόσο ουσιαστική σου σχέση εσύ ζηλεύεις αυτές κ την εργένικη ζωή τους. Νιώθεις πως δεν έχεις ταξιδέψει αρκετά, δεν έχεις μεθύσει αρκετά, δεν έχεις φλερτάρει αρκετά, δεν έχεις ψαχτεί αρκετά, άσχετο που μπορεί να υπήρξες μεγάλο ρεμάλι. Είναι μη σου μπει η αμφιβολία στο μυαλό και καλωσορίζεις τη μεγάλη κρίση! Τι κάνουμε, να χωρίσουμε; όχι βέβαια αφού αγαπιόμαστε τρελλά. Κι ενώ για μέρες κοιτούσες την πόρτα κ έπαιρνές φόρα να φύγεις, να μπεις στο αυτοκίνητο κ να οδηγήσεις με 150 στην εθνική, σιγοτραγουδώντας "it' s a new day, it's a new life for me and I'm feeling good", ξαφνικά φτάνεις στην πόρτα και "you 're not feeling so good", βασικά μαλάκας νιώθεις γιατί ξέρεις πολύ καλά πως αυτοί οι λόγοι που σε έφτασαν εκεί είναι γελοίοι κ πως αν κάτι φταίει είναι η άγνοια, η άγνοια του πόσο δύκολες είναι οι σχέσεις των ανθρώπων.

Και μετά; Συμοβουλέυω να μη κάνεις το μοιραίο λάθος να δοκιμάσεις το σουηδικό μοντέλο, που πας αγάπη μου να δοκιμάσεις σουηδικά μοντέλα σε μεσογειακή χώρα με αυτό το ταπεραμέντο; Φυσικά μπορεί να έχει καταστροφικές συνέπειες, όπως κ είχε για μας τουλάχιστον.

Παλιά πίστευα σε τσιτάτα τύπου "Αν χρειάζεται να προσπαθήσεις πολύ, δεν αξίζει" βασικά πλεόν πιστεύω εντελώς το αντίθετο. Αν δε χρειάζεται προσπάθεια τότε ή ο ένας από τους δύο δεν έχει προσωπικότητα κ έχει κρεμαστεί από τον άλλον ή κ οι δύο φυτοζωείτε σε μία σχέση χωρίς απαιτήσεις. Είναι δυνατόν να μη χρειαστεί προσπάθεια; δύο άνθρωποι με διαμορφωμένες προσωπικότητες, με διαφορετικά βιώματα που μέχρι πριν από λίγο όριζαν τον εαυτό τους και μόνο τον εαυτό τους καλούνται να συνυπάρχουν, να μοιράζονται τη ζωή τους, την αληθινή όχι αυτή των κομεντί κ των διαφημίσεων. Θέλει προσπάθεια να μη χάσεις τον άλλον τη στιγμή που κάθεται δίπλα σου στον καναπέ κ βλέπετε τηλεόραση, γιατί στο λέω εκείνη είναι η πιο επικίνδυνη στιγμή κ όχι οι βραδιές μπαρότσαρκας με τους κολλητούς του που φοβόσουνα, εκεί πρόσεχε να μην σου λείψει όταν κάθεται 5 εκατοστά μακριά σου. Ναι θέλει προσπάθεια, δική σου εσωτερική, να ακούσεις τον εαυτό σου, να βάλεις τα όρια, στα θέλω σου, στα θέλω του, να τα κάνεις θέλω σας, στον εγωισμό, στις μάχες που αξίζει ή δεν αξίζει να δώσεις.

Αυτή η ιστορία έχει όμως καλό τέλος, ή μάλλον όχι τέλος, συνέχεια. Όχι δε λύθηκαν όλα δια μαγείας, απλά επιλέξαμε την αγάπη όχι τον πόλεμο. Είναι μεσάνυχτα, εγώ στο "χώρο μου" γράφω, ο σκύλος κλασικά κοιμαται, κ μέσα από το γραφείο ακούω τους γνωστους ήχους κ ξέρω πότε σχεδιάζει, πότε πίνει κρασί, ποτε θα νυστάξει. Ένας άνθρωπος σαν κι εμένα, θολός κι ανώριμος, ανολοκλήρωτος και μπερδεμένος, αξεδιάλυτος, φωτεινός και σκοτεινός μαζί. Μπορώ να χορέψω μαζί του. Να παίξω. Να τον καλοπιάσω, να τον ερωτευτώ. Μέσα απο μας να ξαναπλάθομαι από την αρχή, μέσα από μας να μεγαλώνω.

Για ένα παλιό μου φίλο..ας πούμε..

2010-07-21T01:21:00.006+03:00

..Μία και είκοσι, ζέστη αφόρητη, ακούω τα τζιτζίκια, ο σκύλος κοιμάται στο πάτωμα και ροχαλίζει, εγώ αυπνία, μόλις τελείωσε ένα μπουκάλι κρασί που έπινα με μια καλή φίλη και αποφασίζω να τακτοποιήσω την ανακύκλωση..έχουν μαζευτεί πολλές εφημερίδες και κακή συνήθεια μου να κρατάω τα ένθετα, μέσα στις ατέλειωτες σελίδες κάτι γνωστό ..αφιέρωμα στο νέο σου "εγχείρημα" και η ανακύκλωση μάλλον θα μείνει ατακτοποίητη απόψε..

Οι λογικοί άνθρωποι λένε οτι ο χρόνος που περνάς με τους ανθρώπους σε δένει μαζί τους, όπως επίσης ότι ο χρόνος που περνάει μακριά απο εκείνους σε κάνει να τους ξεχνάς..στη δική μου περίπτωση, στα 28 μου χρόνια τίποτα από αυτά δεν έχει αποδειχτεί πραγματικό..έχω δεθεί άρρηκτα με ανθρώπους που έχω συναντήσει για λίγες ώρες και δεν τους ξαναείδα έκτοτε αλλά " they touched my inner smile ", έχω ξεχάσει ανθρώπους σε δευτερόλεπτα που εξακολουθώ να τους έχω στο χώρο μου γιατί ήταν δυσάρεστα "θορυβώδεις" για το κλειστό μου "σύστημα"..

Αν με ρώταγες πριν από 3 χρόνια θα έλεγα ότι δεν έχει περάσει ούτε μία μέρα χωρίς να σε σκεφτώ, τα τελευταία χρόνια το 'κοψα και αποφάσισα να σε σκέφτομαι για ένα δευτερόλεπτο μέρα παρά μέρα, όπως τις κακές συνήθειες στις οποίες επανέρχεσαι αλλά "αραιά" για να μη σε χαλάσουν. Αλλωστε τα συναισθήματα και οι σκέψεις ανήκουν σ' εκείνον που στα προκάλεσε, είναι άδικο νε μην τα μάθει ποτέ.. Ζεσταίνομαι και μεταφέρομαι με το laptop στη βεράντα, τα γεράνια μου έχουν γεμίσει χρώματα, αγαπώ τα γεράνια και ειδικά εκείνα που φυτρώνουν κάτω από μαξιλάρια..Κατεβάζω το σκύλο για τσίσα και παίρνω και την ανακύκλωση.Το ένθετο το κράτησα. Καληνύχτα.. ας πούμε

Να μην ξεχάσω να...

2010-05-10T23:51:00.010+03:00

Με αφορμή το κείμενο της Λένα Διβάνη, συγγραφέως - Aν. καθηγήτρια της Nομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών

Να μην ξεχάσω να κοιτάζω τους ανθρώπους. Στα μάτια. Στα σώματα. Το ανθρώπινο σώμα μιλάει ακατάπαυστα για τα πάθη μας, έλεγε ο Χειμωνάς – να στήσω αυτί, να απλώσω μάτι. Να δω από πού, από τι προσπαθεί ο καθένας να διαφύγει. Με τι παλεύει. Για μας θέλω να μιλήσω, τους θλιβερά προβλέψιμους και ακατανόητα απρόβλεπτους, στα όρια του παραλογισμού. Αλλά πρώτα πρέπει να δω προσεκτικά.
Να θυμηθώ αυτό που έλεγε ο Άμος Οζ σε μια ταβέρνα: δεν χρειάζεται να ταξιδέψεις πολύ και να γνωρίσεις πολλούς, για να καταλάβεις την ανθρώπινη ψυχή. Αρκεί να είσαι μια μύγα στην κρεβατοκάμαρα ενός ζευγαριού… ! Να μην ξεχάσω να γίνω μύγα. Στην κρεβατοκάμαρά μου έστω. Και στις δικές σας.
Να είμαι συνειδητή, να μην αφαιρούμαι. Να ξυπνάω το πρωί και να υπενθυμίζω στον εαυτό μου πως σήμερα αυτό που θα ζήσω είναι η πραγματική μου ζωή κι όχι μια πρόβα τζενεράλε. Αυτή η μέρα, αν την αφήσεις ηλίθια, θα πεθάνει ανεπιστρεπτί. Θα ταφεί άδοξα στον παράδεισο των χαμένων ημερών και των καλών προθέσεων. Αυτό να του λέω.
Να μην ξεχάσω να παραγγείλω την αυριανή μου μέρα. Αν υπάρχει κάτι για το οποίο αξίζει να σηκωθώ απ’ το κρεβάτι είναι η σκηνοθεσία της μέρας που αρχίζει. Ανοίγεις τα μάτια, τεντώνεσαι κι αρχίζεις να ονειρεύεσαι τη μέρα που θέλεις να ζήσεις. Να μην αφήσω την τύχη να μου ρίχνει τα σκουπίδια της. Να ζήσω μέρες χειροποίητες. Και νύχτες.
Να θυμηθώ να μη φοβάμαι το φόβο. Έζησα αρκετά χρόνια μέχρι τώρα και το είδα. Ο φόβος θα με βρει όπου και να ’μαι. Μην κρύβεσαι, ρε πουλάκι μου, τζάμπα κόπο κάνεις.
Να θυμάμαι να μην απελπίζομαι, να μη με παίρνει από κάτω. Ζούμε ένα τέλος εποχής, εντάξει αλλά κάπου θα βγάλει αυτό. Τόσοι πολλοί απελπισμένοι δεν μπορεί, θα ψοφήσει η άγρια ιδιωτεία, θα γεννήσουν μια ενέργεια που θα γεννήσει με τη σειρά της κάτι άλλο… Πιο βιώσιμο, πιο ανθρωποκεντρικό.
Να μην ξεχάσω να επιζήσω μέχρι να έρθουν αυτές οι άλλες μέρες. Όπως μπορώ. Με τους φίλους μου. Όχι αυτούς τους facebook. Τους πραγματικούς...
Να μην ξεχνάω τα δικαιώματα μου..τα οποία πάντα όμως συνοδεύονται από την υποχρέωση να σέβομαι τα δικαιώματα του άλλου.
Να μην ξεχάσω να πω σου πω σ' αγαπώ σήμερα..αύριο μπορεί να μην προλάβω. Σ' αγαπώ.

Να μην ξεχνάω να δίνω βοήθεια σ' εκείνους που δεν έχουν τα ίδια προνόμια με μένα, ίσως μια μέρα να βρεθώ κι εγώ σ' αυτή τη θέση.
Να μην ξεχάσω να κάνω την αυτοκριτική μου πριν κατηγορήσω το κράτος, την Κυβέρνηση, την τύχη μου για όσα κακά μου συμβαίνουν. Μόνο έτσι θα δω πως ίσως είμαι σεναριογράφος αυτής της τραγωδίας...

Με την πρώτη σταγόνα βροχής...

2009-09-02T00:44:00.007+03:00

Με την πρώτη σταγόνα βροχής σκοτώθηκε το καλοκαίρι...το δέρμα αλλάζει χρώμα ξανά και αναζητά ένα κομμάτι ύφασμα να το χαιδέυει για να παρηγοριέται που ο ήλιος θα πάψει να το αγκαλιάζει ζεστά. Το μόνο που μένει να θυμίζει καλοκαίρι είναι η άμμος που κυλά μέσα από τις σελίδες του βιβλίου των διακοπών τη στιγμή που παίρνει τη θέση του στη βιβλιοθήκη, οι φωτογραφίες γεμάτες φίλους, χαμόγελα, αγκαλιές, οι πετρούλες που συλλέχτηκαν σαν ανεκτίμητος θησαυρός, ναι κι εκείνη που μοιάζει με καρδιά...τα χέρια μας μπερδεμένα στα βότσαλα...
Μουσκέψανε τα λόγια που είχανε γεννήσει αστροφεγγιές...που να βρεθεί χώρος να κυνηγήσουμε πεφταστέρια..δε βλέπω καλά τον ουρανό ολάκερο από εδώ, είναι πολλές οι κεραίες στην πόλη. Με την πρώτη σταγόνα βροχής σκοτώθηκε το καλοκαίρι. Και οι ευχές που δεν πρόλαβα να κάνω; Τα λόγια που δεν πρόλαβα να πώ;
Όλα τα λόγια που είχανε μοναδικό προορισμό τους εσένα...και τώρα μόνο σιωπή την ώρα που η πρώτη σταγόνα της βροχής ακουμπά το γιασεμί και η συνάντηση τους ερωτική, λυτρωτική κάνει τον τόπο να μοσκοβολά...Τέλος εποχής.

Τρόμος στις ειδήσεις των 8

2009-04-28T22:11:00.029+03:00

Συγνώμη για την απουσία μου, φταίει το σύστημα...Θα σας εξηγήσω ευθύς αμέσως! Πέρασα πολλά αυτό το διάστημα ένα μεγάλο σεισμό, οικονομική κρίση, είμαι στα όρια της χρεωκοπίας και πριν προλάβω να συνέλθω να και η γρίπη, όχι η απλή η άλλη η καλή, αυτή λέει που είναι coctail από 322 γρίπες μαζί και μετά φοβάσαι να φας χοιρινό αλλά και κοτόπουλο και λες να γίνεις vegeterian αλλά θα πρέπει να τα παίρνεις βιολογικά τα φρούτα και τα λαχανικά γιατί έχουνε λέει φυτοφάρμακα που προκαλούν καρκίνο, αλλά που χρήματα για βιολογικά έχουμε κρίση, προτείνω απεργία πείνας και το νερό με μέτρο γιατί ο πλανήτης διψάει, άντε θα χάσουμε και κανένα κιλό για το καλοκαίρι μ' αυτά και μ' εκείνα...Δεν καταλάβατε ε; Έχει και παρακάτω...

Να εγώ πάντα είχα μια ιδιαίτερη αντιπάθεια στις ταινίες τρόμου. Μου άρεσαν οι κοινωνικές, οι κομεντί, οι περιπέτειες, τα αστυνομικά αλλά οι ταινίες τρόμου ήταν πέρα από την αντοχή μου, πολύ αίμα ρε παιδί μου, φόβος και αγωνία και μόλις τελειώσει η ταινία πας για ντους και νομίζεις ότι θα έρθει ο δολοφόνος με το μαχαίρι πίσω από την κουρτίνα! Άπαπα δεν είμαστε για τέτοια γι αυτό και τις έκοψα τις ταινίες τρόμου. Κι εκεί που ησύχασα να το! Ειδήσεις του τρόμου, ναι του τρόμου χειρότερες και από το Saw, το Ring και το Ψυχώ. Είναι λέει και για ανηλίκους δεν έχουν πολύ αίμα και το πρόσωπο του κακού είναι συνήθως καλυμμένο ή σκυφτό εκτός αν είναι πολιτικός, οι πολιτικοί βλέπετε πάνε πάντα με το κεφάλι ψηλά, και την ταινία την αφηγείται συνήθως μία γοητευτική, σικ κυρία με Bulgari κολιέ που δεν έχει καθόλου τρομαγμένο ύφος οπότε σε καθησυχάζει, σχεδόν ούτε που καταλαβαίνεις ότι μέσα σε μία ώρα έχεις δει 15 πτώματα, έχεις αισθανθεί πως είναι να είσαι εγκλωβισμένος κάτω από συντρίμμια του φονικού σεισμού στην Ιταλία, να νιώθεις πως κινδυνεύεις να σε πυροβολήσει ένα οργισμένο παιδί ανεξαρτήτως φύλου και ηλικίας πρωί πρωί που πας στη δουλειά, να έχεις χάσει κάθε ελπίδα πως θα αποκτήσεις ποτέ εκείνο το σπιτάκι με τον κήπο που ονειρευόσουν για να παίζουν τα παιδιά με το σκύλο σου γιατί είμαστε εν μέσω οικονομικής κρίσης , μα τι λέω εδώ έρχεται και γρίπη φονική κι έχεις κι αυτό το συναχάκι που νόμιζες πως είναι αλλεργικό αλλά είναι σίγουρα; Ξέρω, ξέρω καλέ μου δημοσιογράφε θέλεις να με ενημερώσεις αλλά για πες μου εγώ γιατί αντί να νιώθω ήσυχη και ενημερωμένη, τρέμω και φοβάμαι; Φοβάμαι τόσο που δεν προλαβαίνω να σκεφτώ τίποτα άλλο, μέχρι να πενθήσω τους αδικοχαμένους από το σεισμό, ήδη έχω κάτι άλλο για το οποίο πρέπει να λυπηθώ, να για εκείνο τα παιδάκι που το αποκεφάλισε λέει ο παππούς του ή για τη γιαγιά που τη ξυλοκόπησαν άγρια για να της πάρουν τη σύνταξη, βέβαια μέσα σ' όλα αυτά μας ανακοίνωσαν προχτές και στη δουλειά πως δεν θα πάρουμε αυξήσεις, έχει λέει μεγάλη κρίση η αγορά, πρέπει να προσέχουμε για να έχουμε μην απολυθεί και κανένας συνάδελφος. Αλλά δε λυπήθηκα καθόλου ίσα ίσα που χάρηκα κιόλας που σκίζομαι στη δουλειά από το πρωί ως το βράδυ και περιμένω να πραγματοποιήσω τα όνειρα μου αλλά δεν παίρνω ούτε τη νόμιμη αύξηση, βέβαια χάρηκα "εδώ άλλοι δεν έχουν καν δουλειά κι εσύ παραπονιέσαι;" μου είπε η μαμά μου και μόλις είδε ότι σκοτείνιασε το πρόσωπο μου με αποτελείωσε "τι να κάνεις, μπορείς να τ΄αλλάξεις; φταίει το σύστημα"...σκέφτηκα κι εγώ μετά τις ειδήσεις των 8 κι ένιωσα προς στιγμήν καλύτερα...μετά πάλι φοβήθηκα...

Ακούστε και το άλλο, για ένα χρόνο έζησα σ' ένα πανέμορφο νησί κι επειδή έμενα πολύ κοντά στη θάλασσα η κεραία της τηλεόρασης δεν έπιανε καλά, αποφάσισα λοιπόν να μη βλέπω τηλεόραση, ειδήσεις yok. Φανταστείτε, έναν ολόκληρο χρόνο χωρίς τηλεόραση πρέπει να έχασα πολλά ε; Kι όμως εκείνη τη χρονιά έζησα στο επίκεντρο το μεγάλο σεισμό του 2006 στα Κύθηρα κι ένα πολύ επικίνδυνο τροχαίο ατύχημα επικίνδυνο για τη ζωή μου κι όμως δεν φοβήθηκα τόσο, κι οι άνθρωποι ήταν πραγματικά εκεί να σου πουν μια γλυκιά κουβέντα, όχι να σε συμπονούν βλέποντας ειδήσεις καθισμένοι στον καναπέ, τρώγοντας σουβλάκια κι αναφωνώντας "τι κρίμα"...Το ερώτημα τώρα γιατί γύρισα; Έρχεται το καλό: για την καριέρα μου!!!

Καταλήγω πως θα συμφωνήσω με τη μανούλα που έχει πάντα δίκιο: φταίει το σύστημα! Αυτό το σύστημα άλλοτε μου έρχεται να πάρω μια βαριοπούλα να ψάξω να το βρώ και να το διαλύσω και άλλοτε το λυπάμαι που σηκώνει στην πλάτη του όλα τα λάθη των ανθρώπων..μα για όλα φταίει το καημένο το σύστημα; Κι εσύ καλέ μου δημοσιογράφε που θέλεις να με κρατάς φοβισμένη, τι φταις κι εσύ, εσύ σπούδασες με το όνειρο να γράφεις για τα δημόσια που να 'ξερες ότι θα γράφεις μόνο για δημόσια αίσχη και θα γίνεις φερέφωνο μετοχικών συμφερόντων;

Ετσι που χρόνος για blog και βλακείες δεν υπάρχει έμπνευση μόνο φόβος. Ο φόβος φυλάει τα έρμα που έλεγε και η αγαπημένη η γιαγιά μου. Μην ξεχνάτε αύριο στις ειδήσεις των 8!

Όνειρα δίχως ύπνο...

2009-03-08T14:59:00.023+02:00

Όνειρο είναι η βίωση μίας σειράς εικόνων, ήχων, ιδεών, συναισθημάτων και άλλων αισθήσεων κατά την διάρκεια του ύπνου, κυρίως κατά τη φάση REM. Το περιεχόμενο των ονείρων είναι συχνά αδύνατο ή έστω απίθανο να συμβεί στην φυσική πραγματικότητα, και είναι πέρα από τον έλεγχο αυτού που το βιώνει. Η εξαίρεση σ' αυτό είναι γνωστή ως συνειδητό όνειρο, κατά το οποίο το άτομο συνειδητοποιεί ότι ονειρεύεται και συχνά είναι σε θέση να αλλάξει το ονειρικό του περιβάλλον και να ασκήσει έλεγχο σε διάφορες πτυχές του ονειρικού περιεχομένου. Το ονειρικό περιβάλλον είναι πολύ πιο ρεαλιστικό κατά τη διάρκεια του συνειδητού ονείρου - συχνά αντίστοιχου ρεαλισμού με τον φυσικό κόσμο κατά τη διάρκεια της εγρήγορσης - και οι αισθήσεις του ατόμου οξυμένες. Τα όνειρα σύμφωνα με την σημερινή ψυχολογική ερμηνεία τους, αναδύονται από το ασυνείδητο και σύμφωνα με τον Σίγκμουντ Φρόυντ, το όνειρο είναι ο πλέον ξεκάθαρος δρόμος (βασιλική οδός) προς αυτό.

Τα πιο όμορφα όνειρα μου σε αντίθεση με τον παραπάνω ορισμό, τα έχω δει ξύπνια. Όνειρα πλασματικά και όνειρα πραγματοποιήσιμα, όνειρα τρελά και όνειρα εφικτά, όνειρα που δεν θέλεις να τελειώσουν και τα σκηνοθετείς ξανά και ξανά στο μυαλό σου σχεδιάζοντας και επανασχεδιάζοντας, παρατηρώντας και διορθώνοντας την κάθε λεπτομέρεια μέχρι το όνειρο να γίνει τόσο τέλειο που να μη σε νοιάζει αν θα πραγματοποιηθεί αλλά μόνο το ότι το ονειρεύτηκες...Πολλές φορές τα όνειρα του ξύπνιου έρχονται και στον ύπνο και τότε το σενάριο θεριεύει γιατί δεν είναι πια στα χέρια σου αλλά στη φαντασία του ασυνείδητου και προβάλλεται μπροστά σου σα ταινία του cinema και ακόμη κι αν θες να αλλάξεις κάτι από την πλοκή δεν μπορείς, ο σκηνοθέτης έχει ήδη αποφασίσει! Βέβαια συνήθως στα όνειρα του ύπνου έρχονται πιο συχνά οι εφιάλτες...ξέρεις εκείνα τα όνειρα που σε κάνουν να ιδρώνεις, να παραμιλάς και να θες να ξυπνήσεις τώρα! Εκείνοι οι εφιάλτες που κάνουν τη συνείδηση σου να ξυπνά σαν άμυνα μέσα στον ύπνο και να σου φωνάζει "Μη φοβάσαι, είναι μόνο όνειρο", τότε που προστάζεις τον εαυτό σου "Άνοιξε τα μάτια σου τώρα!Ξύπνα!" μα τα μάτια μένουν κλειστά, σφραγιστά κι εσύ δέσμιος των φόβων και των σκέψεων του υποσυνείδητου να σε κυριεύει με την ορμή της καυτής λάβας που βγαίνει μέσα από το για χρόνια φαινομενικά ανενεργό ηφαίστειο. Υπάρχουν λοιπόν τα όνειρα του ύπνου, εκείνα τα ανεξέλεγκτα, ελεύθερου σεναρίου όνειρα κι εκείνα του ξύπνιου, εκείνα που τα φτιάχνεις εσύ, τα δικά σου κατάδικα σου όνειρα! Κάπως έτσι έρχεται η πολυπόθητη ισορροπία.

Τι γίνεται όμως αν κάτι, κάποιος σου χαλάσει, σου διαψεύσει τα όνειρα του ξύπνιου σου; Εκείνα που τόσο καιρό σα τρυφερή μανούλα τα γέννησες, τα φρόντιζες, τα κρατούσες σαν ότι πιο πολύτιμο; Τι γίνεται όταν χαθούν τα όνειρα και μαζί κι η ελπίδα που αυτά γεννούν; Τότε η πολυπόθητη ισορροπία χαλάει και τα όνειρα διαλύονται σαν εικόνες σύννεφων που σιγά σιγά χάνονται στον ορίζοντα. Θα ήταν υπερβολή να συγκρίνω τον ονειροκτόνο μ' έναν εγκληματία είτε εκ προθέσεως, είτε εξ' αμελείας; Εγώ έτσι έχω νιώσει για τους ονειροκτόνους μου, μα τώρα τους συγχωρώ όλους και τους ευχαριστώ. Ευχαριστώ γιατί μ' έμαθαν πως όλα έχουν ένα τέλος αλλά και μία αρχή, εκείνων των ονείρων που ακόμα δεν ονειρεύτηκα...

Μελίνα Μερκούρη

2009-03-06T21:23:00.008+02:00

Why are we blogging?

2009-02-06T15:09:00.047+02:00

Όταν ξεκίνησα να κάνω blogging ήταν καθαρά από μία εσωτερική ανάγκη έκφρασης ίσως και απαλλαγής από τις άπειρες σκέψεις που τριγυρνούσαν στο μυαλό μου. Ήταν η εύκολη λύση να μοιραστώ όσα σκέφτομαι με την υπέροχη (?) ελευθερία που σου δίνει η ανωνυμία του διαδικτύου.

Στην πορεία ωστόσο ανακάλυψα πως το blogging δεν έμεινε μόνο στην προσωπική έκφραση, αλλά εξελίχθηκε σε ανταλλαγή απόψεων, σε εποικοδομητικές διαδικτυακές συζητήσεις, σε ανεύρεση έμπνευσης και στην ανάγνωση υπέροχων διηγημάτων και ποιημάτων άξιων δημοσίευσης. Επίσης η blogging εμπειρία με οδήγησε και στη λυτρωτική διαπίστωση ότι ΝΑΙ δεν είμαι μόνη με αυτές τις σκέψεις, είμαστε πολλοί! Τόσο καθησυχαστικό αυτό...Ωσόσο, λίγο καιρό αργότερα συζητώντας μ' έναν πολύ καλό μου φίλο για το νέο μου blog βίωσα την πλήρη απογοήτευση. Ψευδαίσθηση το αποκάλεσε εκείνος και με προσγείωσε απότομα στη δική του διάσταση υποστηρίζοντας πως τo blogging δεν αποτελεί ουσιαστική επικοινωνία, πως αυτή η ανταλλαγή απόψεων είναι εντελώς υποκριτική, πως αν καθόμασταν όλοι μας σ' ένα τραπέζι να φάμε μαζί, κατά πάσα πιθανότητα στο πρώτο μισάωρο θα φεύγαμε όλοι ξενερωμένοι και έχοντας απομυθοποιήσει οποιαδήποτε άποψη και εικόνα είχαμε πλάσει στο μυαλό μας ο ένας για τον άλλον καταλήγοντας πως το blogging δεν είναι τίποτα παραπάνω από την απόδειξη της τεράστιας μοναξιάς που υπάρχει σήμερα. Ολοκλήρωσε την άρτια επιχειρηματολογία του με το συλλογισμό πως αν ετίθετο πραγματικό θέμα επικοινωνίας απόψεων γιατί να μην πάρεις ένα φίλο να πάτε μια βόλτα και να εκφράσεις όλες τις σκέψεις και τις απόψεις σε έναν άνθρωπο που θα τον έχεις μπροστά σου ζωντανό ακροατή και όχι μέσω ενός άψυχου μηχανήματος, μιλώντας με αγνώστους;;;

Δεν μπορώ να κρύψω το γεγονός πως αισθάνθηκα πολύ άσχημα εκείνη τη στιγμή, αισθάνθηκα κατά ένα τρόπο σαν το κοριτσάκι που το έχουν κοροϊδέψει και λειτουργεί ψευδαισθησιακά σ' ένα κόσμο ανύπαρκτο. Πως τόσο καιρό νομίζω πως επικοινωνώ τις ιδέες μου ενώ την ουσία κοροϊδεύω τον εαυτό μου και τη μοναξιά μου (?).

Ωστόσο, στη δεύτερη και πιο ψύχραιμη ανάγνωση του συμβάντος συνήλθα! Θυμήθηκα πως η μοναξιά αποτελούσε πάντα για μένα μια ανάγκη, ήταν πάντα κάποιες ώρες της ημέρας που ήθελα να κάνω παρέα με τον εαυτό μου, αποτελούσε για μένα κομμάτι του ζωτικού μου χώρου. Στη συνέχεια φαντασιώθηκα τη σκηνή του να είμαστε όλοι οι εδώ bloggers σ΄ένα όμορφο ταβερνείο κοντά στη θάλασσα απογευματάκι και να μιλάμε όλοι μαζί δυνατά, να συμφωνούμε, να διαφωνούμε, να γελάμε, να μεθάμε και μόνο άρνηση δε μου έφερε...μάλλον που μου θύμιζε κάτι πολυπολιτισμικό, σαν group εκδρομής, σαν διακοπές camping...Βέβαια αν είχα την επιλογή να δω από κοντά τους bloggers μου δε ξέρω αν θα το επέλεγα όχι τόσο από το φόβο της απομυθοποίησης όσο από την ανάγκη της διατήρησης του φανταστικου, όπως όταν έχεις διαβάσει ένα βιβλίο που σου άρεσε πολύ και δε θες να δεις τη ταινία γιατί μπορεί οι πρωταγωνιστές της ταινίας να είναι τόσο διαφορετικοί από αυτούς που φαντάστηκες όταν το πρωτοδιάβασες...

Όσο για την άποψη της μεγάλης μοναξιάς που επικρατεί σήμερα, εγώ το βλέπω από μια εντελώς διαφορετική όψη...σε όλο αυτό δε λαμβάνω την αίσθηση της μεγάλης μοναξιάς αλλά την αίσθηση της μεγάλης ανάγκης για επικοινωνία, της ανάγκης για συσσωμάτωση, για οραματισμό και ανταλλαγή απόψεων...Κι έτσι γεννήθηκε αυτή εδώ η ανάρτηση μήπως και κάνει τον κακόπιστο φίλο μου να ανακαλύψει μια άλλη οπτική διαβάζοντας την.

Τελικά δεν ξέρω να απαντήσω με σαφήνεια στην ερώτηση Why are we blogging? αλλά ξέρω πως...

Εξουσία...δύναμη επικίνδυνη...

2009-02-02T20:31:00.006+02:00

Η εξουσία...πολλοί την αποζητούν αλλά όσοι δεν την έχουν την αποστρέφονται...Αν βέβαια οι ρόλοι αντιστραφούν και ο εξουσιασμένος πάρει το ρόλο του εξουσιαστή τότε υπάρχει σοβαρή πιθανότητα να γίνει πολύ χειρότερος από εκείνον τον οποίο αποστρεφόταν... Ο καθηγητής Stanley Milgram, ένας Αμερικανός επιστήμονας στο χώρο της κοινωνικής ψυχολογίας, πραγματοποίησε ένα σημαντικό πείραμα το 1961 το οποίο, από τότε έχει επαναληφθεί και επιβεβαιωθεί σε πολλές χώρες.Τα ευρήματα του πειράματος καταδεικνύουν ότι η παρόρμηση του ανθρώπου που έχει κάποιες δικαιοδοσίες «να ενεργήσει σωστά» καθώς και η αδυναμία του να ασκήσει δημιουργική κριτική στον φορέα ισχύος που υπηρετεί (κράτος, επιστήμη, τράπεζα, επανάσταση, κλπ) δεν είναι επιθετικότητα αλλά βιολογικός συμβιβασμός και ολοκληρωτική υποταγή στο απρόσωπο και γενικό σύνολο-έννοια που αποτελεί ο φορέας. Το φαινόμενο αυτό έχει πάρει διαστάσεις υπέρμετρης παθολογικής κατάστασης σε σημείο που η απρόσωπη βούληση κάποιου φορέα ισχύος να καταλήγει στη νομιμοποίηση οποιασδήποτε πράξης, ακόμα και παράνομης και βάρβαρης, πάντα στο όνομα του συλλογικού και απρόσωπου φορέα που μπορεί να εκφράζεται από ένα όνομα, ένα σύνολο ή μία συλλογική εικόνα ή έννοια.

Ο Milgram και οι συνεργάτες του ερευνητές ζητούσαν από διάφορα άτομα 25-50 ετών που τυχαία περνούσαν από κάποιο δρόμο να διαθέσουν λίγες ώρες για να συμμετάσχουν σε ένα επιστημονικό πείραμα του Πανεπιστημίου Yale. Φθάνοντας ο καθένας από αυτούς χωριστά για το πείραμα, εύρισκε εκεί άλλον έναν εθελοντή για το ίδιο πείραμα ο οποίος, όμως, ήταν συνεργάτης του Milgram. Ο διευθυντής του πειράματος, με λευκή ιατρική μπλούζα -σύμβολο αυθεντίας-, έριχνε νόμισμα κορώνα-γράμματα για το ποιος θα έχει το ρόλο του «εξεταστή» και ποιος του «μαθητή» με αποτέλεσμα, σκόπιμα, ο πραγματικός εθελοντής να ορίζεται πάντα σαν εξεταστής. Παρουσία του τελευταίου, ο μαθητής δενόταν σε μία παραλλαγή ηλεκτρικής καρέκλας με ελεύθερο ένα μόνο χέρι για να πατάει κουμπιά για τις απαντήσεις. Με εμφανή δυσφορία και διαμαρτυρίες, ο μαθητής μάθαινε ότι για κάθε λαθεμένη απάντηση θα του γίνεται μία ηλεκτρική εκκένωση. Σε επιβεβαίωση ότι το σύστημα λειτουργεί, γινόταν μία δοκιμή όπου ο εξεταστής γινόταν δέκτης μιας πραγματικής και αρκετά ενοχλητικής εκκένωσης 45 volt για να δεί πως είναι. Στη συνέχεια, ο διευθυντής και ο εξεταστής περνούσαν στη διπλανή αίθουσα που είχε οπτική και ηχητική επικοινωνία με τον μαθητή. Ο εξεταστής έδινε τότε στο μαθητή ένα κατάλογο λέξεων που έπρεπε να αποστηθίσει και να τις επαναλαμβάνει με το πάτημα κουμπιών. Ο εξεταστής καθόταν μπροστά σε μία κονσόλα με τριάντα διαφορετικούς μοχλούς, ένα για κάθε μία διαφορετική ένταση ρεύματος από 15 έως 450 volt με αντίστοιχες επιγραφές με διαβαθμισμένες ενδείξεις, από ελαφρύ σόκ έως κίνδυνος, σφοδρό σόκ. Οι οδηγίες προς τον εξεταστή ήταν ότι οι εκκενώσεις ρεύματος θα πρέπει να κλιμακώνονται με κάθε λαθεμένη απάντηση. Βέβαια, στη πραγματικότητα δεν υπήρχε κανένα ηλεκτρικό ρεύμα-τιμωρία προς τον μαθητή. Ο ίδιος έδινε απαντήσεις και έκανε σκόπιμα λάθη, σύμφωνα με το πρόγραμμα, ενώ δυσφορούσε για τις τιμωρίες. Από τα 75 volt και πάνω, φώναζε αρκετά δυνατά ενώ, μετά το 180 volt ούρλιαζε «σταματήστε!». Μετά έβαζε τα κλάματα και παρακαλούσε για έλεος και μετά γρύλιζε σαν ζώο. Από τα 300 volt και πάνω σταματούσε να απαντά στις ερωτήσεις, δεν αντιδρούσε καθόλου και έδινε την εντύπωση ότι έχει χάσει επαφή με το περιβάλλον. Επειδή όμως, σύμφωνα με τον κανονισμό του πειράματος, έλλειψη απάντησης μετρούσε σαν λαθεμένη απάντηση, ο εξεταστής συνέχιζε να κάνει ερωτήσεις, κλιμακώνοντας συνέχεια τις ηλεκτρικές εκκενώσεις. Το πείραμα ήταν οργανωμένο κατά τέτοιο τρόπο ώστε να μην αφήνει στον εθελοντή-εξεταστή καμία υπόνοια για τη γνησιότητά του. Αυτό ήταν κάτι που, μετά το πείραμα, αναγνώριζαν όλοι οι εθελοντές. Η πραγματική ερώτηση που έθετε το πείραμα, βέβαια, ήταν: «μέχρι ποιό σημείο θα μπορούσε να φθάσει ένας άνθρωπος στον οποίο μία ανώνυμη αρχή ή εξουσία θα του ζητούσε να βασανίσει ή ακόμη να σκοτώσει ένα συνάνθρωπό του». Τα αποτελέσματα των πειραμάτων ήταν τρομακτικά. Στις ΗΠΑ, 65% των εθελοντών συνέχισαν το ρόλο τους μέχρι το μέγιστο όριο των 450 volt παρά τις κραυγές του θύματος και την μετέπειτα σιωπή του. Οταν το πείραμα επαναλήφθηκε στο Maxwell Planck Institute στο Μόναχο, το ίδιο αποτέλεσμα ήταν 85%! Από τότε, το πείραμα αυτό έχει γίνει πάρα πολλές φορές, ακόμη και με παραλλαγές που έκαναν διάφοροι άλλοι επιστήμονες που είχαν αντιρρήσεις και επιφυλάξεις σε κάποιες διαδικαστικές πλευρές, και τα στατιστικά αποτελέσματα πάντα επιβεβαιώθηκαν. Με άλλα λόγια, κατά μέσο όρο τρεις στους τέσσερις εθελοντές είναι έτοιμοι να βασανίσουν και να σκοτώσουν συνάνθρωπό τους χωρίς να αμφισβητήσουν την αιτία. Η στατιστική αυτή διαπίστωση συνηγορεί στο ότι δεν θα πρέπει απαραίτητα κανένας από όλους εμάς να πιστεύει ότι ανήκει στη μικρή εξαίρεση. Σχεδόν όλοι οι εθελοντές στα διάφορα πειράματα έδειξαν μία κάποια απροθυμία να συνεχίσουν όταν τα θύματα άρχισαν να παραπονούνται για πόνο. Ο διευθυντής του πειράματος που στεκόταν συνέχεια δίπλα τους με σταυρωμένα τα χέρια και αυστηρό ύφος δεν άφηνε περιθώρια για συζήτηση ενώ, αντίθετα, έδειχνε προβληματισμένος για το ενδεχόμενο διακοπής του πειράματος κάνοντας συνέχεια τις στερεότυπες παροτρύνσεις «Συνεχίζουμε, είναι αναγκαίο για την επιτυχία του πειράματος, δεν μπορώ να σου εξηγήσω τώρα, συνέχισε, δεν έχεις άλλη επιλογή». Οι περισσότεροι εθελοντές δυσφορούσαν ή γελούσαν νευρικά, γκρίνιαζαν και έλεγαν περισσότερο από μία φορά ότι δεν ήθελαν να συνεχίσουν. Αλλά εκείνοι που ακούστηκαν να λένε κάτι για την απάνθρωπη διαδικασία του πειράματος ήταν τελικά και αυτοί που το έφταναν μέχρι τέλος. Από συζητήσεις μετά τα πειράματα, αποκαλύφθηκε ότι όλοι οι εθελοντές είχαν νομίσει ότι το θύμα ήταν ή αναίσθητο ή ίσως ακόμη και νεκρό. Οι περισσότεροι από αυτούς ήταν βαθύτατα ενοχλημένοι από την ίδια τους τη συμπεριφορά και δεν μπορούσαν να τη καταλάβουν. Προσπαθώντας να βρουν κάποια εξήγηση, έλεγαν πράγματα όπως «δεν ήθελα να κάνω κάποιο λάθος που θα χαλούσε το πείραμα». Έπειθαν τους εαυτούς τους ότι «οι επιστήμονες ήξεραν τι κάνουν». Η παρόρμηση να είναι εντάξει με τις απαιτήσεις του πειράματος και η αδυναμία τους να επικρίνουν την ανώνυμη εξουσία δεν αποτελούν επιθετικότητα αλλά είναι το βιολογικά απαραίτητο συμπλήρωμά της, η πίστη και η υποταγή στο σύνολο. Αυτά τα χαρακτηριστικά έχουν, επίσης, αναπτυχθεί παθολογικά σε υπέρμετρο βαθμό στην ανθρώπινη κοινωνία, όπως αποδεικνύει το πείραμα, σε βαθμό που καθιερωμένες ανώνυμες αρχές-εξουσίες όπως «το κράτος, η επιστήμη ή ακόμη η επανάσταση» μπορούν να μετατρέψουν οτιδήποτε σε θεμιτό και νόμιμο με μόνη μία σφραγίδα, μία άσπρη μπλούζα ή ένα περιβραχιόνιο. Το πείραμα Milgram είχε μεν παράπλευρο συμπέρασμα το γεγονός ότι όταν δεν βλέπεις τη φρίκη αυτού που προκαλείς με τη δράση σου, είναι πιθανότερο να αδιαφορήσεις για τις συνέπειες της (πλέον του 80%) και να συνεχίσει να το διαπράττεις παρά το αντίθετο, αλλά το κύριο συμπέρασμα ήταν ότι η υπακοή και η πειθηνιότητα σταδιακά μετέτρεπαν τον άνθρωπο σε απλό όργανο δράσης και όχι σαν συνειδητό φορέα δράσης. Οι άνθρωποι 'ξεχνούσαν' ότι μπορούσαν να σηκωθούν ανά πάσα στιγμή και να φύγουν λέγοντας "δε θέλω να συμμετάσχω άλλο στο έγκλημα αυτό".

Μέχρι ποιου σημείου λοιπόν είμαστε διατεθειμένοι να παραβλέψουμε τις αρχές μας, την ηθική μας, το αίσθημα δικαίου μπροστά στην πλασματική πολλές φορές εξουσία; Αντίστοιχα οι εξουσιαστές που κάποτε δεν είχαν εξουσία πόσο εύκολα ξεχνούν την άχαρη θέση του να εξουσιάζεσαι; Ακόμη και σε πιο απλοποιημένες καταστάσεις όπως μέσα στον εργασιακό χώρο αναγκαζόμαστε πολλές φορές να συμβιβαζόμαστε και να αγνοούμε τα ίδια μας τα δικαιώματα μπροστά στον εκάστοτε άνθρωπο που πρεσβεύει την εξουσία, ανθρώπους που σε φυσιολογικές συνθήκες δεν συμπαθούμε ούτε σεβόμαστε καν. Ωστόσο και ο ίδιος ο εξουσιαστής ακόμη και αν γνωρίζει ή διαισθάνεται πως στην πραγματικότητα δεν τον εγκρίνουμε σαν άνθρωπο ή σαν προσωπικότητα αρέσκεται ακόμη και σ' αυτήν την επιφανειακή εκδήλωση σεβασμού και υποταγής προς το πρόσωπο του. Αλήθεια οι θέσεις κάνουν τους ανθρώπους ή οι άνθρωποι τις θέσεις; Γιατί δεν μπορούμε να υπερασπίσουμε πάντα το δικαίωμα της ελεύθερης βούλησης μας; Από φόβο; Μία πρώην πολιτική κρατούμενη είχε χαρακτηριστικά πει: "Μπορεί οποιοσδήποτε με εξουσία να φυλακίσει το σώμα σου, κανένας όμως δεν μπορεί πραγματικά να φυλακίσει τη σκέψη σου"...Εσύ επιλέγεις.

Τα μελλοχρήσιμα...

2009-01-23T14:13:00.026+02:00

Από μικρό παιδί είχα μια ευκολία να αποχωρίζομαι αντικείμενα, χωρίς ενοχές, όχι ότι τα απέρριπτα επειδή δεν τα χρειαζόμουν πια, αλλά επειδή ένιωθα πως η προσωπική μας σχέση είχε πια τελειώσει...πως έπρεπε να απελευθερώσω το κάθε αντικείμενο για να επελευθερωθώ κι εγώ. Βέβαια υπάρχουν αντικείμενα που αν τα έχανα θα χανόταν αυτόματα ένα κομμάτι του εαυτού μου, αντικείμενα που ποτέ δεν θα αποχωριστώ γιατί η σχέση μου μαζί τους ποτέ δε θα φθαρεί, ίσως γιατί έχουν να κάνουν μόνο με τις στιγμές της απόλυτης αθωότητας ή και αγάπης...Ένα γράμμα από τη μητέρα μου, ένα χαρτί με 10 συμβουλές ζωής από τον πατέρα μου, το εισιτήριο της πρώτης φοράς στο σινεμά, ο πρώτος δίσκος βινύλιο που αγόρασα ακόμη και η τσίχλα που μασούσα πριν το πρώτο μου φιλί...Αλλά έβρισκα πάντα και τη δύναμη να χαρίζω παλιά ρούχα, δίσκους, βιβλία σα να θέλω να τους χαρίσω μια δεύτερη ζωή κοντά σ'εναν καινούριο άνθρωπο που θα τ' αγαπήσει.
Με ρώτησε ένας φίλος "Μα καλά πως μπορείς να δίνεις, να πετάς τα πράγματα σου? Εγώ δε μπορώ να το κάνω, δεν αντέχω να τα αποχωριστώ. Έχω μια αποθήκη που φυλάω τα πάντα, όταν λέμε τα πάντα, τα πάντα!!!Την αποκαλώ την αποθήκη με τα μελλοχρήσιμα" "Μα γιατί;" τον ρώτησα "θα σου χρειαστούν ποτέ;" "Όχι"μου απάντησε "μα ακόμη και αν μου χρειαστούν έχουν μαζευτεί τόσα πολλά πράγματα σ'αυτήν την αποθήκη που δεν θα μπορώ να βρω αυτό που θέλω..." "Τότε γιατί;" τον ρώτησα "Γιατί έχω ανάγκη να ξέρω οτι είναι εκεί..."

Θα μπορούσαμε να πούμε ότι η μοναδική σχέση που έχουμε με τα αντικείμενα που μας ανήκουν αφορά αποκλειστικά τη χρήση τους, και κατά συνέπεια την κάλυψη συγκεκριμένων πρακτικών αναγκών. Έτσι, μιλάμε για μία σχέση εξάρτησης, εφόσον η κάλυψη των διαφόρων αναγκών είναι το πρωταρχικό στοιχείο της ανθρώπινης επιβίωσης. Aυτή όμως η άποψη εκφράζει μόνο τη μισή αλήθεια, μιας και αυτή η σχέση εξάρτησης δεν είναι τόσο υλική, αλλά πολύ περισσότερο ψυχολογική. Oι περισσότεροι κοινωνικοί ψυχολόγοι τονίζουν ότι τα πράγματα που έχουμε δεν κάνουν υποχρεωτικά τη ζωή μας καλύτερη, αλλά χρησιμεύουν στο να ορίσουμε ποιοι είμαστε, τόσο σε σχέση με τον ίδιο μας τον εαυτό όσο και σε σχέση με τους άλλους.Τα αντικείμενα μας είναι οι προεκτάσεις του εαυτού μας.
Eίναι βέβαιο ότι τα προσωπικά μας αντικείμενα λειτουργούν ως «προεκτάσεις του εαυτού μας», και έτσι αποτελούν αναπόσπαστο στοιχείο της προσωπικότητάς μας. Έχουν γίνει πολλές έρευνες που αφορούν ανθρώπους οι οποίοι έχουν χάσει από κλοπή ή φυσική καταστροφή αντικείμενα που τα αξιολογούσαν ως πολύ σημαντικά στη ζωή τους. Έχει διαπιστωθεί λοιπόν ότι οι άνθρωποι που έχουν πέσει θύματα κλοπής τέτοιων αντικειμένων περνούν μία περίοδο βαθιάς θλίψης παρόμοια με αυτή που βιώνουν όσοι χάνουν κάποιο δικό τους άνθρωπο. H θλίψη αυτή είναι πιο έντονη και συχνά μέσα από κρίσεις θυμού οδηγεί σε κατάθλιψη, όταν η απώλεια είναι καθολική και αποτέλεσμα φυσικής καταστροφής. Xαρακτηριστικό παράδειγμα είναι οι ψυχολογικές συνέπειες του μεγάλου σεισμού της Aθήνας για όσους έχασαν το σπίτι και όλα τους τα υπάρχοντα. Πολλά από τα θύματα του σεισμού έχασαν μαζί με τα υπάρχοντά τους και τις αναμνήσεις, την κοινωνική τους υπόσταση, και μαζί με αυτά τον ίδιο τους τον εαυτό. Άλλη έρευνα αναφέρει ότι το 12% των γυναικών που έχουν πέσει θύμα κλοπής αισθάνονται ότι το σπίτι τους είναι βρόμικο και ότι «βιάστηκε» ο προσωπικός τους χώρος. Σε άλλες καταστάσεις, όπου η αφαίρεση των προσωπικών αντικειμένων από τον κάτοχό τους είναι υποχρεωτική, όπως στο στρατό, ο άνθρωπος αισθάνεται «γυμνός», περνά μία περίοδο θλίψης, μέχρι να καταλάβει ότι μπορεί να προβάλει τη διαφορετικότητά του χωρίς τη χρήση υλικών αντικειμένων. Tα αντικείμενα είναι σύμβολα, σύμβολα του ευατού μας.

Όπως γράφει η ψυχολόγος Mary Douglas, «χρησιμοποιούμε τα αντικείμενα για να βάλουμε όρια και να στείλουμε μηνύματα. Δεν είναι τυχαίο ότι η πρώτη εντύπωση για κάποιον σχηματίζεται από τα ρούχα που φοράει, το αυτοκίνητο που έχει και άλλα παρόμοια στοιχεία, που τονίζουν το υλικό του περιβάλλον. Tα αντικείμενα είναι σύμβολα που ορίζουν τον εαυτό μας και συνδιαλέγονται με τους άλλους για το τι είμαστε. Αντίστοιχα, τα δώρα που προσφέρουμε εκφράζουν τι πιστεύουμε για τον αποδέκτη τους και πώς ορίζουμε τη σχέση μας μαζί του. Tα δώρα και γενικότερα τα αντικείμενα που λειτουργούν ως σύμβολα μίας σχέσης είναι ψυχολογικά έντονα φορτισμένα». Ίσως γι' αυτό μετά από έναν χωρισμό ή πάνω σ' ένα μεγάλο καυγά να στρέφουμε το θυμό μας στα αντικείμενα που μας θυμίζουν τη σχέση αυτή.
Τι σημασία έχουν όμως στ' αλήθεια τ' αντικείμενα; Μόνο άψυχες απεικονίσεις αναμνήσεων και συναισθημάτων είναι...Σημασία έχουν οι άνθρωποι και οι σχέσεις που αναπτύξαμε μαζί τους...οι εμπειρίες, τα λόγια που ανταλλάξαμε, οι αγκαλιές, τα φιλιά, η μυρωδιά τους , οι στιγμές που μας χάρισαν...αυτό είναι που μένει το άρωμα, η γεύση, το χρώμα όσων ζήσαμε...αυτό αξίζει, η αποθήκη με τα μελλοχρήσιμα ίσως να είναι η ανασφάλεια μας μήπως ξεχάσουμε, μήπως δεν έχουμε τις αποδείξεις ότι ζήσαμε...Αλήθεια χρειάζονται αποδείξεις;

Η στιγμή της αλήθειας

2009-01-14T22:16:00.010+02:00

Ήρθατε στη Στιγμή της αλήθειας! Θα σας γίνουν 50 ερωτήσεις και ο ανιχνευτής ψεύδους θα απαντήσει εάν λέτε αλήθεια ή ψέμματα. Ο παίκτης που θα απαντήσει αλήθεια μπορεί να κερδίσει μέχρι και 200.000 Ευρώ!!!!

Το πιο εύκολο τηλεπαιχνίδι αρκεί να πείτε μόνο την αλήθεια! Εύκολο; Δύσκολο...αλλά για 200.000 Ευρώ κάτι γίνεται,τζάμπα ΜΕ ΤΙΠΟΤΑ! Οι γονείς σου αγαπούν περισσότερο την αδερφή σου; Ο πατέρας σου σου κατέστρεψε τη ζωή; Έχεις απατήσει το φίλο σου; Έχεις πάει με γυναίκα; Έχεις κλέψει χρήματα κρυφά από τη μάνα σου; Τα είχες με παντρεμένο; Είσαι κακός άνθρωπος; Λες ψέμματα; Σκέφτεσαι κρυφά τον/ την πρώην σου; NAI! NAI!NAI!NAI!NAI!NAI!NAI!NAI!NAI! Και όλοι κοιτούν σοκαρισμένοι! Μα πως είναι δυνατόν να έχει κάνει τέτοια πράγματα; Φοβερό! Ελεεινό! Τρομερό! Όλοι έτοιμοι κριτές και επικριτές με την πέτρα στα χέρια! Όλοι οι σαδιστές αναμάρτητοι πετροβολούν και κοιτούν το θύμα τους με ανωτερότητα! Γιατί όχι; Τα δικά τους μυστικά είναι καλά κρυμμένα, άντε να τα ξέρουν έμπιστοι και εξίσου αμαρτωλοί κολλητοί...Είχαν βλέπετε τη σοφία να μην εκτεθούν στο αυστηρό τηλεοπτικό κοινό...
Έχουν άραγε το θάρρος να εκτεθούν στον δειλό τους εαυτό; Πόσο πιο χρήσιμο θα ήταν αν αυτές τις ερωτήσεις τις θέταμε απευθείας στον εαυτό μας; Πόσο καλύτεροι άνθρωποι θα ήμασταν και πόσο δυσκολότερα θα παίρναμε την πρωτοβουλία να κρίνουμε τόσο σκληρά τους άλλους; Τι θα έλεγαν άραγε οι γονείς μας, οι φίλοι μας ή ο δεσμός μας αν καθόμασταν εμείς σ' εκείνη τη designάτη κόκκινη καρέκλα με την υπέροχη, ψυχόπονη παρουσιάστρια απέναντι μας να μας παρηγορεί χάριν της τηλεθέασης; Το σενάριο μάλλον εφιαλτικό για τους περισσότερους αλλά χρήσιμο για αυτοκριτική...Όπως συμβούλευε και ένας φίλος "Θα είσαι πολύ καλύτερος άνθρωπος αν 5 λεπτά πριν κοιμηθείς το βράδυ σκεφτείς τα μικρά λάθη που έκανες κατά τη διάρκεια της μέρας και προσπαθήσεις να μην τα επαναλάβεις την επόμενη".
Ουδείς αναμάρτητος...εσυ; ΟΧΙ! Συγχαρητήρια! ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΑΠΑΝΤΗΣΕΣ ΕΙΝΑΙ ΑΛΗΘΕΙΑ!

Χάσμα γενεών;

2009-01-12T22:18:00.003+02:00

7 χρόνια με χωρίζουν με τη μικρότερη αδερφή μου...πίναμε απόψε καφέ στο σπίτι και μιλούσαμε περί ανέμων και υδάτων όταν ξαφνικά περήφανα μου ανακοίνωσε: "Επιτέλους έμαθα τι είναι το Βατοπέδι"!!!!! Έκπληκτη αναρωτιέμαι γιατί η αδερφή μου μία όμορφη, δραστήρια, 20χρονη φοιτήτρια έπρεπε να μάθει τι είναι το Βατοπέδι 5 μήνες μετά το σκάνδαλο. Τη ρωτάω λοιπόν: "Γιατί σου πήρε τόσο καιρό να ασχοληθείς με το θέμα;" μου απάντησε σχεδόν αδιάφορα "δεν ξέρω, το έβλεπα στην τηλεόραση, δεν κατάλαβα πολύ καλά περί τίνος πρόκειται και δεν μου κίνησε άλλο την περιέργεια" και αναρωτιέμαι οι 20χρονοι που πριν λίγο καιρό διαδήλωναν στους δρόμους γνωρίζουν για το Βατοπέδι ή απλά εξεγείρονται αόριστα και γεμάτοι θυμό για κάτι που ούτε οι ίδιοι δεν αντιλαμβάνονται; Δεν τους κατηγορώ, τα ΜΜΕ κάνουν πολύ καλά τη δουλειά τους, φροντίζουν να αναλώνονται σε παραθυρομαχίες και ανυπόστατες γενικότητες διεκπεραιώνοντας με επιτυχία αυτό το οποίο τους έχουν βάλει να κάνουν...να παραπληροφορούν, να μπερδεύουν και να κοιμίζουν ήσυχα τις ζαλισμένες συνειδήσεις αφήνοντας πίσω μία αόριστα οργισμένη νεολαία και μία συνειδητά κοιμισμένη γενιά των 30 που δεν έχει χρόνο να ασχοληθεί, είχε σήμερα 4 meetings και 2 lunch breaks με τον product manager...
Το πρόβλημα είναι πως όταν εγώ στην ηλικία των 20 ονειρευόμουν, η αδερφή μου φωνάζει στις πορείες...τώρα που εγώ πρέπει να φωνάξω για να της δώσω τα όνειρα της πίσω το κάνω; θα αφήσω στην επόμενη γενιά κανένα λόγο να ονειρεύετα ή θα συνεχίσω να βράζω αργά στην κατσαρόλα όπως το βατραχάκι του πειράματος που αν το πετάξεις κατ' ευθείαν στο νερό με 100 βαθμούς Κελσίου θα πηδήξει αμέσως έξω, αν όμως το βράζεις αργά θα καταλήξει μια υπέροχη Γαλλική συνταγή από βατραχοπόδαρα;
"Θέλω να γίνω αυτό που ήμουν όταν ονειρευόμουν να γίνω αυτό που είμαι σήμερα" ένα σύνθημα γραμμένο σ' ένα τοίχο στο κέντρο της Αθήνας...δυστυχώς αδύνατον να πραγματοποιηθεί οπότε το μόνο που απομένει είναι να γίνω αυτό που θα θέλω να είμαι και αύριο...Πρέπει να κλείσω έχω 2 meetings το πρωί...

2009-01-11T17:54:00.006+02:00

Σκέψη :

παραγωγική διαδικασία του νου και της νόησης που περιλαμβάνει την κρίση και τους συλλογισμούς
δεν μπορώ να καταλάβω με ποια σκέψη μου φέρεσαι έτσι

(συνεκδοχικά) ό,τι σκέφτεται κάποιος για ένα θέμα
δεν έκανα καμία σκέψη για τη γιορτή

ο τρόπος με τον οποίο σκέφτεται και πράττει κάποιος
είναι άνθρωπος με ώριμη / επιπόλαιη / συγκροτημένη / επίπεδη σκέψη

η θεωρία και οι απόψεις που έχει κάποιος συνολικά για ένα φαινόμενο, ο τρόπος ερμηνείας και ανάλυσής του
στην πλατωνική σκέψη ανώτερη θέση έχουν οι Ιδέες

Η σκέψη...ή μάλλον οι σκέψεις...τριγυρνούν στο μυαλό, ξυπνούν συναισθήματα, συντηρούν μνήμες, οδηγούν σε αποφάσεις, ορίζουν επιλογές και όταν θες να πάψουν οι σκέψεις δε παύουν....Οι σκέψεις τρέχουν κι εσύ πολλές φορές μένεις έκπληκτος παρατηρητής ¨Μα τι σκέφτηκα τώρα!" ή ακόμη και εχθρός τους "Δεν θέλω να το σκέφτομαι άλλο!" αλλά οι σκέψεις εκεί ακόμη και μετά από 10 sessions διαλογισμού το μυαλό δεν αδειάζει...και τότε τι κάνεις; Μοιράζεσαι τις σκέψεις σου...Αυτό ,λοιπόν, θα συμβεί κι εδώ μοιράζομαι, μοιράζεσαι, μοιραζόμαστε τις σκέψεις μας....Καλή αρχή